ਅਨਾਥਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਃ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਦੋ ਗੁਡਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤੀਕ੍ਸ਼ੁਸਾਗਰਮ੍ । ਲਵਣਪ੍ਰਦੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦੋ ਯੋ ਨਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਚਾਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਵਾਰਿਣਾ ਚ ਵਿਨਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਰੋਟੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ — ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਟੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਦ੍ਵਿਜ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤੁਲ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਤੋਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬੁਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਂਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਯਚ੍ਛਤਾਂ ਚਾਨ੍ਨਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੌਨਕ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ।
ਅਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮੋਹਾਦ੍ਯੇ ਮੂਢਾ ਭਵਂਤਿ ਪਾਪਭਾਗਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿष੍ਠਮੁਦਕਂ ਚੈਕਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਨਸਂਚਯਃ । ਸਂਚਿਤਂ ਚ ਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਾਨਕਰ੍ਮਣਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਣਂਤਿ ਯੇ ਚ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਦ੍ਧਨਂ ਤੇ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਨਃ । ਅਂਤੇ ਸਰ੍ਵਧਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਵਾ ਨਿਃਸ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਭੋ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ ਧਨ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਖਰ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਸਦਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰਿਦ੍ਰਤਿ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਨਰਲੋਕੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੇ ਕੇ, ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਧੁਸਂਯਮਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਨਿਰ੍ਦਯੇ ਬਂਧੁਹੀਨੇ ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਨੇਕੀ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਯਮ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨੇ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸਃ । ਦਰਿਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਾ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਤੋ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਭਯਾਵਹਮ੍
ਜੇ ਦਾਨੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਚ ਨ ਯਾਚਤੇ । ਨਿਰਯੇ ਚੋਭਯੋਰ੍ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗੇ। ਦੋਵੇਂ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਾਨਿ ਦਾਨੇਨ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਚੁਤਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਖਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਾਰਭ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵੇਦਵ੍ਯਾਸਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਲੌ ਸਮਾਗਤੇ ਸੂਤ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਦ੍ਧਾਰੋ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਚੂਤ (ਅੰਬ) ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵੇਦਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਵਾਞ੍ਛੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ! ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਏਤਦ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ । ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਤਂ ਸ ਯਦਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵੈष੍ਣਵ
ਹੇ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੂੰ ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸੌ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍ । ਗੁਰੁਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੁਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸਭ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੂੰ ਡੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਲੌ ਨृਣਾਂ ਭਵੇਤ੍ਕੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਅਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਯਤਃ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਨਵ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਂਗਾਦ੍ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਗਤਿਃ
ਵੇਦਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਰੋਚਤੇ ਕਥਾ ਭੂਮੌ ਪਾਪਿष੍ਠਾਯ ਜਨਾਯ ਵੈ । ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਾਪਿष੍ਠਪ੍ਰਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਥਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਨਂਦੀ ਭਵਤਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਪਾਪਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਕਥਾ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸਮਝੋ।