ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਚੈਵ ਹੀਰਕਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੂਣ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਦਃ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੂਣ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਸੁਰਾਯ ਚ । ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਚੌਦਾਂ ਭਵਨ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ । ਜਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾਲਂਕਾਰਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਕृਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਪਾਨਹੌ ਵਾਤਪਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਾਧਵੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਧਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਸਾਧੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਯਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਨੂਤ੍ਨਾਂ ਰਜੋਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਲ੍ਲਪਨਂ ਬੁਧਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਤਂਡ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਉਹ ਅਜਾਣੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਦਾਤਾ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪਾਯਸਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਬਜ਼ੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁਲਭ ਖੀਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੋ ਦਧਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਰਦੋ ਦੁਗ੍ਧਦਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਦਃ ਪੁष੍ਪਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਧਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਸਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੇਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲਟਕਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠਦਾਤਾ ਦੀਪਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਿष੍ਠੇਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪਾਵਲੀਵृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸਣ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਖਿਲਾਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾਕ੍ਰੋਡੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਮਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਵਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ — ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਰਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਃ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਦੋ ਗੁਡਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤੀਕ੍ਸ਼ੁਸਾਗਰਮ੍ । ਲਵਣਪ੍ਰਦੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦੋ ਯੋ ਨਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਚਾਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਵਾਰਿਣਾ ਚ ਵਿਨਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਰੋਟੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ — ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਟੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਦ੍ਵਿਜ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤੁਲ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਤੋਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬੁਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਂਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।