ਭੂਮਿਨੇਤਾ ਭੂਮਿਦਾਤਾ ਦ੍ਵੌ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ । ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਭੂਸੁਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨ੍ਯਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵੇਚ੍ਚਾਤ੍ਯਂਤ ਦੁਃਖਭਾਕ੍
ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੋ ਯਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀਂ ਯੋ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਕੁਲੈਰ੍ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਬਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਮਹੀਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰਪਿ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি, ਉਸ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ।
ਭੂਮਿਂ ਯੋ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਪਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਜਨਾਦਪਿ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਮਹੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਧੇਨੁਂ ਯਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੂਣ ਇੱਕ ਗਾਂਵ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਵृषਭਂ ਯਸ੍ਤੁ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਹਰੇਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਕੁਲੈਰਪਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਜਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਾਧਵੇ ਭੂਸੁਰਾਯ ਵੈ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਚ ਪਿਬੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਮृਤਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਚੈਵ ਹੀਰਕਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੂਣ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਦਃ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੂਣ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਸੁਰਾਯ ਚ । ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਚੌਦਾਂ ਭਵਨ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ । ਜਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾਲਂਕਾਰਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਕृਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਪਾਨਹੌ ਵਾਤਪਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਾਧਵੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਧਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਸਾਧੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਯਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਨੂਤ੍ਨਾਂ ਰਜੋਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਲ੍ਲਪਨਂ ਬੁਧਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਤਂਡ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਉਹ ਅਜਾਣੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਦਾਤਾ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪਾਯਸਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਬਜ਼ੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁਲਭ ਖੀਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੋ ਦਧਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਰਦੋ ਦੁਗ੍ਧਦਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਦਃ ਪੁष੍ਪਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਧਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਸਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੇਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲਟਕਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠਦਾਤਾ ਦੀਪਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਿष੍ਠੇਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪਾਵਲੀਵृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸਣ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਖਿਲਾਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾਕ੍ਰੋਡੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਮਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਵਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ — ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਰਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।