ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸੇਵਾਂ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ!
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨੇ ਸੂਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਲੁषਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਲੁਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਸਨਮਾਨ ਵਜੋਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੈ ਚੋਰ੍ਜਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪੁੱਛ ਗੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥਵਾ ਯਤਿਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਮਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਯਤੀ—ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਪਤਃ । ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨਭਸਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਯਾਤਿ ਸ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧਾਮ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਚਾਚ੍ਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਦਿਭਿਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਿਂ ਨੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਾਧੁਜਨਾਯ ਵੈ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਚਯੁਤ ਨੂੰ ਮਧ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ?
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਮਯਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਮਂਤ੍ਰਵਤ੍ਸਮੁਪਾਸਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰ ਕੇ, ਜੇ ਗੋਮਯਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਵਦ੍ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਥਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਧਿ
ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗੋਮੂਤਰ ਪੀਵੇ; ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਹਿ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਪਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਲਂਘਯਿਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪਂਚਮੇ ਤੁ ਦਿਨੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਚਾਰ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਤਤੋ ਨਕ੍ਤਂ ਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੰਚਗਵਿਆ, ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਖਾਏ।
ਏਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਃ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਵਿष੍ਯਂ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹ ਵੈ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ-ਮੂਲ ਜਾਂ ਹਵਿਸ਼ਯ ਭੋਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਂਚਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲੈਃ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਂ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਪੰਚਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਯੁਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਂਡਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮ ਲੋਲੁਪਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ
ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਅਭਿਚਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਰਨਿਂਦਾਕਰਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਗੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ — ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਦੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਦ੍ਗृਹੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਛੀਨ ਲੈਂਦਾ — ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਆਗਤਾ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਪਰਾਯਣਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤਯ ਊਚੁਃ। ਰੇ ਰੇ ਮੂਢ ਦੁਰਾਚਾਰ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਨੀਯਤੇ । ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਜਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇऽਨ੍ਵਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰੇ ਮੂਰਖ, ਤੇਰੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਭਯਾਦਪਿ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤਂ ਕੁਲਾਦਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਗਤੋ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਨष੍ਟਾਖਿਲ ਵੈਭਵਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦਸ੍ਯੁਕਰ੍ਮ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਥਿ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਭਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਖਾਦਿਤੁਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯ ਸ੍ਥਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕੇ; ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜੋ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਖੜੇ ਸਨ, ਵੇਖੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪ੍ਰ ਗਤਾ ਦਂਡਕਰੋऽਪਿ ਸਃ । ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਵੈ ਚਕਾਰ ਹ
ਸਾਰੇ ਡਾਕੂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਗਏ, ਦੰਡਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਦਂਡਕਰ ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦਦਧ੍ਵਂ ਖਾਦਿਤੁਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਦੰਡਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਚੋਚੁਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।'
ਕਥਮਨ੍ਨਂ ਖਾਦਿਤੁਂ ਤੇ ਵਾਂਛਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ । ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਂਜ੍ਞਾ ਕਾਤੇ ਭਵਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਖਾਸ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਪਹਚਾਣ ਹੁਣ ਕੀ ਹੈ?