ਯਜ੍ਞਾਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਨ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ 'ਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਚਿਨੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਨਾਮਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਅਨ੍ਨਸਂਸਰ੍ਗਜਂ ਪਾਪਮਾਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਾਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਕਦਾ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਸ ਵਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂਡ ਇਵ ਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਤृषਾਰ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤੋ ਬਹੁਕਲ੍ਮषਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਦਿਤਯ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਭਕਸ਼ਕਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਮੂਲਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸੌ ਹਤਾਂਹਸਃ । ਤ੍ਵਰਯਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਵ੍ਯਾਧੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਸ਼੍ਚਾਸਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਮਰਦਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਃ ਕਿਮੁ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਪਾਕਭਾਂਡਸ੍ਥਂ ਚਾਗਤੋ ਹਿਂਸਕਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਭਾਂਡਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਮੇਰਾ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਨੇਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ । ਆਗਤਾਃ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁਕ ਗਈ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਤਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੂਰ੍ਣਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋਃ ਸਂਤਃ ਕੇਨ ਵੈ ਨੀਯਤੇऽਪ੍ਯਸੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਕਿਸ ਪੂਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?"
ਊਚੁਸ੍ਤੇऽਸੌ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਹੁਤਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਕਰੋਦ੍ਧਰਣਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਸੁਂਦਰੀਂ ਚਾਂਗਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।"
ਅਨੇਨ ਚਾਂਹਸਾ ਰਾਜਾ ਗਤੋ ਵੈ ਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਮਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਪ੍ਤਾਯਾਂ ਲੋਹਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨृਪ
ਉਹ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ। ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਖਟ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿਆ।
ਤਪ੍ਤਾਯੋਭੀषਣਂ ਤਪ੍ਤਂ ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਂ ਨृਪਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੰਬਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਂਬੁਧਾਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਰ੍ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਲਯੇ । ਤਤੋ ਨਰਕਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਯੋਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਜਣਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ।
ਜਨ੍ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਰਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਕਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਲੰਬਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ। ਪਰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾਦੂਤਾ ਯਥਾਗਤਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਗਤਾ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੁਣ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸੇਵਾਂ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ!
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨੇ ਸੂਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਲੁषਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਲੁਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਸਨਮਾਨ ਵਜੋਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੈ ਚੋਰ੍ਜਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪੁੱਛ ਗੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥਵਾ ਯਤਿਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਮਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਯਤੀ—ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਪਤਃ । ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨਭਸਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਯਾਤਿ ਸ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧਾਮ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਚਾਚ੍ਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਦਿਭਿਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਿਂ ਨੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਾਧੁਜਨਾਯ ਵੈ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਚਯੁਤ ਨੂੰ ਮਧ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ?