ਤੁਲਸੀਦਲਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪੁष੍ਪਂ ਗਵਾਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇ ਮਾਲਾਂ ਹੈਤੁਕਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਗ੍ਧਾਃ ਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਨਹੀਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਕਲੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ
ਕਲਿਯੁਗ 'ਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾਮ੍ । ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਦੂਤਕਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇਣ ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਂ ਯਥਾ ਦਲਮ੍
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਪਿਨੇ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਲੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ 'ਚ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਕृਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਇੱਕ ਵਾਰੀ—ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਾਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਨ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ 'ਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਚਿਨੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਨਾਮਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਅਨ੍ਨਸਂਸਰ੍ਗਜਂ ਪਾਪਮਾਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਾਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਕਦਾ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਸ ਵਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂਡ ਇਵ ਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਤृषਾਰ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤੋ ਬਹੁਕਲ੍ਮषਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਦਿਤਯ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਭਕਸ਼ਕਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਮੂਲਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸੌ ਹਤਾਂਹਸਃ । ਤ੍ਵਰਯਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਵ੍ਯਾਧੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਸ਼੍ਚਾਸਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਮਰਦਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਃ ਕਿਮੁ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਪਾਕਭਾਂਡਸ੍ਥਂ ਚਾਗਤੋ ਹਿਂਸਕਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਭਾਂਡਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਮੇਰਾ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਨੇਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ । ਆਗਤਾਃ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁਕ ਗਈ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਤਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੂਰ੍ਣਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋਃ ਸਂਤਃ ਕੇਨ ਵੈ ਨੀਯਤੇऽਪ੍ਯਸੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਕਿਸ ਪੂਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?"
ਊਚੁਸ੍ਤੇऽਸੌ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਹੁਤਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਕਰੋਦ੍ਧਰਣਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਸੁਂਦਰੀਂ ਚਾਂਗਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।"
ਅਨੇਨ ਚਾਂਹਸਾ ਰਾਜਾ ਗਤੋ ਵੈ ਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਮਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਪ੍ਤਾਯਾਂ ਲੋਹਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨृਪ
ਉਹ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ। ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਖਟ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿਆ।
ਤਪ੍ਤਾਯੋਭੀषਣਂ ਤਪ੍ਤਂ ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਂ ਨृਪਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੰਬਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਂਬੁਧਾਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਰ੍ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਲਯੇ । ਤਤੋ ਨਰਕਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਯੋਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਜਣਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ।
ਜਨ੍ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਰਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਕਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਲੰਬਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ। ਪਰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੇੜ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾਦੂਤਾ ਯਥਾਗਤਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਗਤਾ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੁਣ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।