ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯੇ ਸ ਪਪਾਤ ਹ । ਤਤੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਮਗृਹੇ ਨਾਗਯੋਨੌ ਜਾਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਾਜਾਨ੍ਵਰਾਟਿਕਾ ਨਾਗੋ ਬਿਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਬਹਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ; ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕਉਵਾਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਅਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹਿਆਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਸਰੇ ਯਸ੍ਯ ਕਾਨਨਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਗृਹਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦਾਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ (ਅਕਾਲ ਮੌਤ) ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰੋਪਣਂ ਪਾਲਨਂ ਸੇਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਯਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਤੁ ਯੇ । ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਕਾਲ ਦੇ ਘਰ (ਮੌਤ) ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਦੇਵੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਤુલਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤુલਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ—even ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਵਿਮੁਂਚਤਿ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤુલਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ—even ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤુલਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਅਪ੍ਯਸ਼ੌਚੋਪ੍ਯਨਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤुलਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—even ਅਸ਼ੁਧ ਜਾਂ ਗਲਤ ਚਲਣ ਵਾਲਾ—ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਮਾਲਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਦਲਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪੁष੍ਪਂ ਗਵਾਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇ ਮਾਲਾਂ ਹੈਤੁਕਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਗ੍ਧਾਃ ਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਨਹੀਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਕਲੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ
ਕਲਿਯੁਗ 'ਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾਮ੍ । ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਦੂਤਕਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇਣ ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਂ ਯਥਾ ਦਲਮ੍
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਪਿਨੇ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਲੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ 'ਚ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਕृਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਇੱਕ ਵਾਰੀ—ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।