ਯਥਾਧ੍ਵਨਿਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਪਵਨਾਰ੍ਕੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪਾਰ੍षਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਘृਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਦਿਨੇ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰਯੇ ਲਾਜਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਰਾਟਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲੀ ਲਾਜ਼ ਜਾਂ ਖੇਡ ਲਈ ਛੋਟੀ ਸਿੱਕਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਨਰੋ ਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਤੁष੍ਟਿਦੋ ਹਰਿਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰਿ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਰਿ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਯਾਵਤੀਂ ਯੋ ਹਰਯੇ ਪੌਰ੍ਣਿਮਾਦਿਨੇ । ਤਾਵਦ੍ਦਿਨਂ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਸਂਵਸੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਿੱਕਾ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਵੀਰਪੁਰੇ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਃ । ਕਾਲਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪੀ ਭਯਂਕਰਃ
ਕਰਵੀਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਲਦਵਿਜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ੂਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਨਿਰਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਏਕਦਾ ਪਂਚਤਾਂ ਯਾਤੋ ਯਮਦੂਤਾ ਭਯਂਕਰਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਯਮਸ੍ਯਤੁ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਚਿਵਂ ਯਮਃ
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਪਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮੂਲਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਸੁਣਾਓ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ। ਅਸੌ ਪਾਪੀ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਨਰਕੇ ਪਰਿਪਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ।
ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਯੋਨੌ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰਃ । ਪਾषਾਣੇ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯੇ ਸ ਪਪਾਤ ਹ । ਤਤੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਮਗृਹੇ ਨਾਗਯੋਨੌ ਜਾਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਾਜਾਨ੍ਵਰਾਟਿਕਾ ਨਾਗੋ ਬਿਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਬਹਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ; ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕਉਵਾਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਅਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹਿਆਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਸਰੇ ਯਸ੍ਯ ਕਾਨਨਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਗृਹਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦਾਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ (ਅਕਾਲ ਮੌਤ) ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰੋਪਣਂ ਪਾਲਨਂ ਸੇਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਯਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਤੁ ਯੇ । ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਕਾਲ ਦੇ ਘਰ (ਮੌਤ) ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਦੇਵੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਤુલਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤુલਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ—even ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਵਿਮੁਂਚਤਿ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤુલਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ—even ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤુલਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਅਪ੍ਯਸ਼ੌਚੋਪ੍ਯਨਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤुलਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—even ਅਸ਼ੁਧ ਜਾਂ ਗਲਤ ਚਲਣ ਵਾਲਾ—ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਮਾਲਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।