ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਭੋਃ ਸੂਤ ਚੈਨਸਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਸ਼੍ਚ ਕृਪਾ ਭੂਯਾਤ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਦਇਆ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯੇਨ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕृਪਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਵृਜਿਨਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣੀ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਨੇਨ ਸਪਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਜਗਦ੍ਵਿਭੋਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲੁषਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼੍ਰੀਰਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕृਪਾ ਜਾਤਾ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਦਇਆ ਉਸ 'ਤੇ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਮਾਂਸੀ ਵਾਰੁਣੋਦਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਪਨਂ ਪਯਸਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਭਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖੰਡ-ਆਦਿ ਭੇਟ ਨਾਲ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰਯੇ ਕਿਲ । ਪਾषਾਣਸਦृਸ਼ਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦਾਤਾ ਯਾਤਿ ਅਧੋਗਤਿਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਤਰ ਬਿਨਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੁਰਾਯ ਚ ਮੂਰ੍ਖਾਯ ਪਾषਾਣਸਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਂ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਯੋਗ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੋਹਾਦ੍ਦਾਨਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਕਾਲਾਨਲਂ ਯਥਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਤੇਨ ਸ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਅੱਗ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੋ ਹਸ੍ਤੀ ਮृਗਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਯੋ ਯਥਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਨਾਮਧਾਰਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਧ੍ਵਨਿਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਪਵਨਾਰ੍ਕੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪਾਰ੍षਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਘृਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਦਿਨੇ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰਯੇ ਲਾਜਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਰਾਟਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲੀ ਲਾਜ਼ ਜਾਂ ਖੇਡ ਲਈ ਛੋਟੀ ਸਿੱਕਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਨਰੋ ਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਤੁष੍ਟਿਦੋ ਹਰਿਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰਿ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਰਿ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਯਾਵਤੀਂ ਯੋ ਹਰਯੇ ਪੌਰ੍ਣਿਮਾਦਿਨੇ । ਤਾਵਦ੍ਦਿਨਂ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਸਂਵਸੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਿੱਕਾ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਵੀਰਪੁਰੇ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਃ । ਕਾਲਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪੀ ਭਯਂਕਰਃ
ਕਰਵੀਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਲਦਵਿਜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ੂਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਨਿਰਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਏਕਦਾ ਪਂਚਤਾਂ ਯਾਤੋ ਯਮਦੂਤਾ ਭਯਂਕਰਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਯਮਸ੍ਯਤੁ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਚਿਵਂ ਯਮਃ
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਪਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮੂਲਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਸੁਣਾਓ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ। ਅਸੌ ਪਾਪੀ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਨਰਕੇ ਪਰਿਪਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ।
ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਯੋਨੌ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰਃ । ਪਾषਾਣੇ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰਯੇ ਸ ਪਪਾਤ ਹ । ਤਤੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਮਗृਹੇ ਨਾਗਯੋਨੌ ਜਾਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਾਜਾਨ੍ਵਰਾਟਿਕਾ ਨਾਗੋ ਬਿਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਬਹਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ; ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕਉਵਾਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਅਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹਿਆਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ।