ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਨੀਯਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਜਯਂਤੀਸਮੁਪੋषਣਮ੍
ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਹਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤਃ ਕृਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਕੀਸੂਨੋਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ । ਜਯਂਤੀਤਿਥਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜਤੇ ਯੇ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੱਧ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਂਭਵਂ ਪਾਪਂ ਭੁਂਜਤੇ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਾਗਰਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨ,
ਗृਹੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਜਯਂਤੀਵ੍ਰਤਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਹੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਯਂਤੀਂ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਨ ਵੇਦੇਨ ਪੁਰਾਣੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜਯੰਤੀ ਵਰਤ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਸਮਂ ਨਾਧਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕृष੍ਣਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਰੂਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਧਾ ਅਠਵੀਂ ਵਰਤ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਧ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਰਾਖਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਜਯਂਤੀਵਾਸਰੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਮਹਾਨਰਕਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਥਾ ਚ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ।
ਅਤੀਤਮਾਗਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਲਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪਤੇਤ੍ਤੁ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਭੋਜਨੇਨ ਵੈ
ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀ ਬੁਧਵਾਰੇ ਚ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾ ਯਦਾ । ਭਵੇਚ੍ਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਂ ਕृਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਦੋਂ ਜਯੰਤੀ ਬੁਧਵਾਰ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਲੱਖਾਂ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਕृਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਕृਤਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਕਲਿਜੁਗ, ਦਵਾਪਰ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾ ਜੁਗ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਜਯੰਤੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਗਰੇ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਠਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਆਜਨ੍ਮੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਦਹਤੇ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਵਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਗਣ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੋਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਣਂ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਰੇ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਾਚਕਂ ਮੁਨੇ । ਕੁਲਕੋਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਯਂਤ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੇਨ ਯੋ ਨਰੋऽਤ੍ਰ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤ੍ਯਸੌ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਦੀਪਕੈਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਜਯਂਤੀਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਚ । ਨਰੋ ਵੈ ਤਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਨ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਲਹੋ ਗृਹੇ । ਸਂਤਤੇਰ੍ਨ ਵਿਰੋਧਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁਖ, ਵਿਧਵਾ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਜਯਂਤੀ ਸਮੁਪੋषਕਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਕਲਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਜੋ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਯਂਤੀਵ੍ਰਤ ਮਾਨਸਾਃ । ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੁਲੀਨਾਸ੍ਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੇ ਚ ਪਂਡਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਨਿ ਚ । ਜਯਂਤੀਵਾਸਰਸ੍ਯੈਵ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਭਾਦ੍ਰੇ ਵੈ ਚੋਭਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਭਾਰ੍ਯਕਃ । ਰਾਧਾਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਾਧਾ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਦਾ ਹਰੇਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠਂ ਜਯਂਤੀਸਮੁਪੋषਕਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨਂ ਕੁਲਭ੍ਰष੍ਟਂ ਕੀਰ੍ਤਿਹੀਨਂ ਕੁਯੋਨਿਜਮ੍ । ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਾਪਂ ਚ ਜਯਂਤੀ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਯੰਤੀ, ਆਚਾਰ ਰਹਿਤ, ਕੁਲ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਸ ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਕਃ
ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਜਯਂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਕਃ
ਜਯੰਤੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀਕਰਣੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯੇषਾਂ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਯਮੋऽਪਿ ਸ਼ਂਕਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਜਯੰਤੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਯਮ ਵੀ ਡਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਯਯੌ ਸ ਚ ਯਥਾਗਤਃ । ਮਯਾਪਿ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਜਯਂਤ੍ਯਾ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਤੇਪਿ ਯਾਂਤਿ ਪਰਂ ਧਾਮ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਵਾਚਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਜਯਂਤੀਵ੍ਰਤਿਨਂ ਤਥਾ । ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪਾਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਜਯੰਤੀ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।