ਸੁਰਸਂ ਸਰ੍ਪਿषਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਹਰਯੇਪਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਵਸਤੂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਪਦ੍ਮਂ ਹਰਾਵਪਿ । ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਦਮ (ਕੰਵਰ) ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਕਰੋਤਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਤਤ੍ਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਦਾ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗृਹੇ ਦੀਪਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਲ ਦੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਓਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈਕੁਂਠੋ ਨਾਮਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸਂਗਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੈਕੁੰਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਦਿਤੁ ਚਾਖੁਰਾਗਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਖਾਦਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਬੋਧਿਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਦੀਪਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਇੱਕ ਚੂਹਾ ਦੀਵੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦੀਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਮੂषਕੋऽਗ੍ਨਿਭਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਗੇਨਾਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਆਖੋਸ਼੍ਚ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੂਹਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਚੂਹੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਪੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਖੁਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤੋ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪਾਸ ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਯਾਵਨ੍ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾ ਗਰੁਡਾਰੂਢਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ । ਵਿਮਾਨਂ ਗਗਨੇ ਚੈਵ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕਨਕੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਕਾਮਗਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ । ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਸੌ ਮੂਢਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਬਂਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਮਨਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਾਂਛਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਨ੍ਹਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕੋ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਨੀਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: ਕਿਹੜੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਸੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਯੂਯਂ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਪਬੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੂਤਾ ਨਯਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਬੋਧਨਮ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜਗਾ ਦੇਵੇ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੈਃ
—ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ—
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਰਿਣਾ ਵਿਨਾ । ਘृਤਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰੇਰ੍ਗृਹੇ
—ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘੀ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਪ੍ਰਕਰ੍ਤਾ ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
—ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦੀਪਦਾਤਾ ਚ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਥਾਗਤਾਃ
—ਪਰ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਰਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯ ਏਵਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਗਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਮਨਵਾਂਤਰ ਬਿਤਾਏ।
ਤਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਚਿਰਂ ਭੋਗਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਇਤਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਗੋਲੋਕਂ ਹਰਿਸੇਵਯਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੀਪਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਜਯਂਤ੍ਯਾਃ ਸੂਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਦਾ ਸਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜਨੈਃ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਯਿ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪੋਤਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਤ ਜੀ, ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲੋਕ ਕਦੋਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਕਿਸ਼ਤੀ ਹੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਦੇਨ ਪृष੍ਟ ਏਤਤ੍ਸੁਰਾਲਯੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਜਯਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਾਂਗਾ।