ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੂਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦੋषਂ ਕਿਂ ਤਦਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਸੂਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ; ਉਸ ਵਰਤ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪੁਰੈਕਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਮ੍ । ਜੈਮਿਨਿਃ ਪृष੍ਟਵਾਨੇਤਦਾਰੇਭੇ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨਿਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਿਲਤੈਲਂ ਮੈਥੁਨਂ ਯਃ ਸ਼ੁਭਦੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਬਹੁਜਨ੍ਮਕृਤੈਃਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਚ ਮੈਥੁਨਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਕਰਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੂਅਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪਤ੍ਰੇਪਤ੍ਰੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੈਰ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਮੁਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਕਂ ਵੈ ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ਾਕੇਨੈਕੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਾਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚੋਰ੍ਜੇ ਯੋ ਵੈ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵृਜਿਨਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਜਮ੍
ਉਰਜਾ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਪ੍ਰਿਅ ਸਾਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਸਂ ਸਰ੍ਪਿषਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਹਰਯੇਪਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਵਸਤੂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਪਦ੍ਮਂ ਹਰਾਵਪਿ । ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਦਮ (ਕੰਵਰ) ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਕਰੋਤਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਤਤ੍ਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਂ ਨਭਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਦਾ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗृਹੇ ਦੀਪਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਲ ਦੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਓਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈਕੁਂਠੋ ਨਾਮਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸਂਗਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੈਕੁੰਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਦਿਤੁ ਚਾਖੁਰਾਗਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਖਾਦਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਬੋਧਿਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਦੀਪਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਇੱਕ ਚੂਹਾ ਦੀਵੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦੀਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਮੂषਕੋऽਗ੍ਨਿਭਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਗੇਨਾਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਆਖੋਸ਼੍ਚ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੂਹਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਚੂਹੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਪੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਖੁਃ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤੋ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪਾਸ ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਰਜ੍ਜੁਭਿਃ । ਯਾਵਨ੍ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤਾ ਗਰੁਡਾਰੂਢਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ । ਵਿਮਾਨਂ ਗਗਨੇ ਚੈਵ ਰਾਜਹਂਸਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕਨਕੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਕਾਮਗਂ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ । ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਸੌ ਮੂਢਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਬਂਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਮਨਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਾਂਛਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਨ੍ਹਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕੋ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਨੀਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: ਕਿਹੜੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਸੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਯੂਯਂ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ- ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਪਬੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੂਤਾ ਨਯਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਬੋਧਨਮ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜਗਾ ਦੇਵੇ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੈਃ
—ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ—