ਸੇਵਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਯਤਸ਼੍ਚੌਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਨੇਤੁਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹਾਂ। ਪਰ ਧਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾਂਸ਼ੁਕਂ ਭੂਮੌ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਬਬਂਧ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਚ ਪਾਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਂਪਿਤਃ
ਕਮਲਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਕਿਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯਾਪਤੇਸ਼੍ਚਾਥ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਚ ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਥ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੈਮਿਨੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਾਵਂਤ ਇਤਿ ਕਿਨ੍ਵਹੋ । ਆਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੋਰੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜਵੇਨ ਚ
ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕ ਦੌੜ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਕਹਿੰਦੇ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਚ ਚੌਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲਸਰ੍ਪੇਣ ਮृਤੋऽਸੌ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਚੋਰ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚਲਿਆ। ਕਾਲ-ਸਰਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਦੂਤ ਪਾਸ ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਉਹ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਔਖੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਸ਼ਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਸਮੂਲਂ ਵਦ ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸृष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਯਨੇਨ ਮੂਢੇਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂਤ੍ਵਾਕਰ੍ਣਯ ਲੋਕੇਸ਼ ਸੁਕृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਲੋਪਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਵਦ ਸਾਰਂ ਮਮਾਂਤਿਕੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਤਦ੍ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਦਸੌ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸਦੇ ਕੀ ਪੁੰਨ ਹਨ, ਮੰਤਰੀ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰ ਦੱਸੋ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਭੇਜਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਾਂਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਹਰਣਾਰ੍ਥਂ ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗਤੋऽਸੌ ਪਾਪਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਦਯੋਰ੍ਦ੍ਵਾਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਲਿਪ੍ਤਾ ਸਾ ਭੂਮਿਰ੍ਬਿਲਚ੍ਛਿਦ੍ਰ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪਾਤਕਂ ਮਹਤ੍ । ਵੈਕੁਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਗ੍ਯੋऽਸੌ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਵ ਦਂਡਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਲਾਂ ਤੇ ਚੀਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੀਠਂ ਕਨਕਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਚੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯੋਯਮੇਨਸਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਂਦਿਰਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਰੇਣੁਭਿਃ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਸਾਧੋ ਹਰੇਰ੍ਮਂਦਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾ।
ਨਾਨਾਭੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਸੌ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਹਂਸਯੁਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਤੈਨਸਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਸੁਖਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਖਂ ਚਿਰਮ੍ । ਲੇਪਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੇਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੂਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦੋषਂ ਕਿਂ ਤਦਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਸੂਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ; ਉਸ ਵਰਤ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪੁਰੈਕਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਮ੍ । ਜੈਮਿਨਿਃ ਪृष੍ਟਵਾਨੇਤਦਾਰੇਭੇ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨਿਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਿਲਤੈਲਂ ਮੈਥੁਨਂ ਯਃ ਸ਼ੁਭਦੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਬਹੁਜਨ੍ਮਕृਤੈਃਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਚ ਮੈਥੁਨਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਕਰਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੂਅਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪਤ੍ਰੇਪਤ੍ਰੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੈਰ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕृਪਯਾ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਮੁਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਕਂ ਵੈ ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ਾਕੇਨੈਕੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਾਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚੋਰ੍ਜੇ ਯੋ ਵੈ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵृਜਿਨਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਜਮ੍
ਉਰਜਾ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਪ੍ਰਿਅ ਸਾਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।