ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦਂਡਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੌਰੋ ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਕਦੇ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਕਠੋਰ ਸੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਉਜਾੜਦਾ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਭਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ ਮੂਢਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸਾਵਂਘ੍ਰਿਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਃ ਸਕਲਂ ਨਿਮ੍ਨੇ ਭੂਮੌ ਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਗੰਦ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮ੍ਨਰਿਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਲੋਹਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਲਾਕਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯਤ੍ਵਰਰਂਮੁਦਾ
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖਾਲੀ ਤੇ ਥੱਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹਂ ਵਿਤਾਨਵਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਦੀਪਾਢ੍ਯਂ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪਾਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਗਂਧੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ خوشਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਨਹਾਰਕੇਣਾਥ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਾਯਿਤੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥਂ ਨਿष੍ਪਾਪਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਥ ਨ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'
ਸੇਵਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਯਤਸ਼੍ਚੌਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਨੇਤੁਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹਾਂ। ਪਰ ਧਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾਂਸ਼ੁਕਂ ਭੂਮੌ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਬਬਂਧ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਚ ਪਾਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਂਪਿਤਃ
ਕਮਲਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਕਿਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯਾਪਤੇਸ਼੍ਚਾਥ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਚ ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਥ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੈਮਿਨੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਾਵਂਤ ਇਤਿ ਕਿਨ੍ਵਹੋ । ਆਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੋਰੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜਵੇਨ ਚ
ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕ ਦੌੜ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਕਹਿੰਦੇ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਚ ਚੌਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲਸਰ੍ਪੇਣ ਮृਤੋऽਸੌ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਚੋਰ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚਲਿਆ। ਕਾਲ-ਸਰਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਦੂਤ ਪਾਸ ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਉਹ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਔਖੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਸ਼ਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਸਮੂਲਂ ਵਦ ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸृष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਯਨੇਨ ਮੂਢੇਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂਤ੍ਵਾਕਰ੍ਣਯ ਲੋਕੇਸ਼ ਸੁਕृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਲੋਪਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇऽਮਾਤ੍ਯ ਵਦ ਸਾਰਂ ਮਮਾਂਤਿਕੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਤਦ੍ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਦਸੌ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸਦੇ ਕੀ ਪੁੰਨ ਹਨ, ਮੰਤਰੀ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰ ਦੱਸੋ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਭੇਜਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਾਂਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਹਰਣਾਰ੍ਥਂ ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗਤੋऽਸੌ ਪਾਪਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਦਯੋਰ੍ਦ੍ਵਾਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਲਿਪ੍ਤਾ ਸਾ ਭੂਮਿਰ੍ਬਿਲਚ੍ਛਿਦ੍ਰ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪਾਤਕਂ ਮਹਤ੍ । ਵੈਕੁਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਗ੍ਯੋऽਸੌ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਵ ਦਂਡਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਲਾਂ ਤੇ ਚੀਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੀਠਂ ਕਨਕਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਚੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯੋਯਮੇਨਸਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਂਦਿਰਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਰੇਣੁਭਿਃ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਸਾਧੋ ਹਰੇਰ੍ਮਂਦਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾ।
ਨਾਨਾਭੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਸੌ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਹਂਸਯੁਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਤੈਨਸਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਸੁਖਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਖਂ ਚਿਰਮ੍ । ਲੇਪਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੇਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—