ਪਰਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿषਵਚ੍ਚ ਯੇ । ਹਰਿਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤੁਲਸੀਵਨਪਾਲਕਾਃ । ਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਰਾਧਾਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪੁਰਤੋ ਯੇ ਚ ਦੀਪਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਯੇਦਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਗੁਰੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਜੈਮਿਨਿਸਂਵਾਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਸ਼ੌਨਕ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਵਿਆਸ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਹਿ ਗੁਰੋ ਕੇਨ ਮਂਦਿਰਂ ਜਗਤੀਪਤੇਃ । ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਾਪੀ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਇ’en ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਂਦਿਰੇ ਯੋ ਵੈ ਲੇਪਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਾਂਬੁਲੇਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛृਣੁ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਮਂਦਿਰੇ ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਤੇ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੈਮਿਨੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਰਜਾਂਸਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰੇ
ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦਂਡਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੌਰੋ ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਕਦੇ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਕਠੋਰ ਸੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਉਜਾੜਦਾ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਭਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ ਮੂਢਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸਾਵਂਘ੍ਰਿਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਃ ਸਕਲਂ ਨਿਮ੍ਨੇ ਭੂਮੌ ਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਗੰਦ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮ੍ਨਰਿਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਲੋਹਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਲਾਕਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯਤ੍ਵਰਰਂਮੁਦਾ
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖਾਲੀ ਤੇ ਥੱਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹਂ ਵਿਤਾਨਵਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਦੀਪਾਢ੍ਯਂ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪਾਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਗਂਧੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ خوشਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਨਹਾਰਕੇਣਾਥ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਾਯਿਤੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥਂ ਨਿष੍ਪਾਪਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਥ ਨ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'
ਸੇਵਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਯਤਸ਼੍ਚੌਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਨੇਤੁਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹਾਂ। ਪਰ ਧਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾਂਸ਼ੁਕਂ ਭੂਮੌ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਬਬਂਧ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਚ ਪਾਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਕਂਪਿਤਃ
ਕਮਲਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਕਿਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯਾਪਤੇਸ਼੍ਚਾਥ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਘੋਰਂ ਚ ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਥ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੈਮਿਨੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਧਾਵਂਤ ਇਤਿ ਕਿਨ੍ਵਹੋ । ਆਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੋਰੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜਵੇਨ ਚ
ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕ ਦੌੜ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਕਹਿੰਦੇ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਚ ਚੌਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲਸਰ੍ਪੇਣ ਮृਤੋऽਸੌ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਚੋਰ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚਲਿਆ। ਕਾਲ-ਸਰਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੂਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਦੂਤ ਪਾਸ ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਉਹ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਮਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਔਖੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਸ਼ਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਸਮੂਲਂ ਵਦ ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸृष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਯਨੇਨ ਮੂਢੇਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂਤ੍ਵਾਕਰ੍ਣਯ ਲੋਕੇਸ਼ ਸੁਕृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਯਮੁਨਾਭ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਲੋਪਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।