ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਕੁਲੇ ਚੈਵ ਏਕੋ ਭਵਤਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦਾ ਪਾਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਗਾਮਿ ਵੈ
ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾਦਂਭਕਾਮਕ੍ਰੋਧੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਨਰਾਃ । ਲੋਭਮੋਹਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ, ਧੋਖਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਮਝੇ ਜਾਣ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਾ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤੇ ਰਤਾਃ । ਅਮਤ੍ਸਰਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾषਿਣਃ
ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਦਇਆਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਨਿਰਵੈਰ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਨਪੁਂਸਕਾਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਹਰਿਨਾਮਾਨਿ ਤੁਲਸੀਮਾਲ੍ਯਧਾਰਕਾਃ । ਹਰ੍ਯਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਗਾਂਦੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸिक्त ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇषਾਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪੱਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਖਂਡਸਂਗਰਹਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸਿਂਚੇਯੁਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯੇ ਚ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਯੇ ਚ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਯੇ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਵੈ ਹ੍ਯਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਅਰਚਨਾ ਕਰਦੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਚਰਿਤਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਮ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਮਾਰ੍ਜਯਂਤਿ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਃ । ਜਨੇ ਦੀਨੇ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿषਵਚ੍ਚ ਯੇ । ਹਰਿਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤੁਲਸੀਵਨਪਾਲਕਾਃ । ਰਾਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਰਤਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਰਾਧਾਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪੁਰਤੋ ਯੇ ਚ ਦੀਪਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਯੇਦਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਗੁਰੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਜੈਮਿਨਿਸਂਵਾਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਸ਼ੌਨਕ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਵਿਆਸ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਹਿ ਗੁਰੋ ਕੇਨ ਮਂਦਿਰਂ ਜਗਤੀਪਤੇਃ । ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਾਪੀ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਇ’en ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਂਦਿਰੇ ਯੋ ਵੈ ਲੇਪਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਾਂਬੁਲੇਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛृਣੁ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਮਂਦਿਰੇ ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਤੇ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੈਮਿਨੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਰਜਾਂਸਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰੇ
ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਸੀਦ੍ਦਂਡਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੌਰੋ ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਕਦੇ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਕਠੋਰ ਸੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਉਜਾੜਦਾ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਭਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ ਮੂਢਧੀਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸਾਵਂਘ੍ਰਿਃ ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਃ ਸਕਲਂ ਨਿਮ੍ਨੇ ਭੂਮੌ ਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਗੰਦ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਮ੍ਨਰਿਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਲੋਹਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਲਾਕਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯਤ੍ਵਰਰਂਮੁਦਾ
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖਾਲੀ ਤੇ ਥੱਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਗੇਹਂ ਵਿਤਾਨਵਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਦੀਪਾਢ੍ਯਂ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਮਹਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪਾਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਲਸ੍ਯ ਗਂਧੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ خوشਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੇਨਹਾਰਕੇਣਾਥ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਾਯਿਤੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸ ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥਂ ਨਿष੍ਪਾਪਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਥ ਨ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਅਨੇਨ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'