ਅਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮੋਹਾਦ੍ਯੇ ਮੂਢਾ ਭਵਂਤਿ ਪਾਪਭਾਗਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਅੰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿष੍ਠਮੁਦਕਂ ਚੈਕਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਨਸਂਚਯਃ । ਸਂਚਿਤਂ ਚ ਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਾਨਕਰ੍ਮਣਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਣਂਤਿ ਯੇ ਚ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਦ੍ਧਨਂ ਤੇ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਨਃ । ਅਂਤੇ ਸਰ੍ਵਧਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਵਾ ਨਿਃਸ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਭੋ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਪਣ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਖਰ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਸਦਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰਿਦ੍ਰਤਿ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਨਰਲੋਕੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਪਰਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਧੁਸਂਯਮਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਨਿਰ੍ਦਯੇ ਬਂਧੁਹੀਨੇ ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਜਮ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨੇ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸਃ । ਦਰਿਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹੰਝੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਤੋ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਚਾਈ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਭਯਾਵਹਮ੍
ਜੇ ਦਾਨੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਚ ਨ ਯਾਚਤੇ । ਨਿਰਯੇ ਚੋਭਯੋਰ੍ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਦਾਨੀ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮੰਗੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਾਨਿ ਦਾਨੇਨ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਚੁਤਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਖਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਾਰਭ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵੇਦਵ੍ਯਾਸਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕਲੌ ਸਮਾਗਤੇ ਸੂਤ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਦ੍ਧਾਰੋ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਚੂਤ (ਅੰਬ) ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਵਾਞ੍ਛੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵੇਦਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਏਤਦ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ । ਪृष੍ਟੋ ਜੈਮਿਨਿਨਾ ਤਂ ਸ ਯਦਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵੈष੍ਣਵ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਮুনি ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਨੇਕ ਹੋ ਤੇ ਸਦਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸੌ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍ । ਗੁਰੁਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੁਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਸਰਵ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਾਸਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ; ਵੈਸ਼ਣਵੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਕਲੌ ਨृਣਾਂ ਭਵੇਤ੍ਕੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ । ਅਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਯਤਃ
ਸਭ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁਸਂਗਾਦ੍ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਗਤਿਃ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਆਯੁ ਵਾਲੇ ਤੇ ਘੱਟ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨ ਰੋਚਤੇ ਕਥਾ ਭੂਮੌ ਪਾਪਿष੍ਠਾਯ ਜਨਾਯ ਵੈ । ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਾਪਿष੍ਠਪ੍ਰਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਨਂਦੀ ਭਵਤਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਪਾਪਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਸਮਝੋ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯਾਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਃ ਕਥਾਰਂਭੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਨਰਾਧਮਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਯੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਂਦਂਤ੍ਯੁਪਹਸਂਤਿ ਵੈ । ਤੇषਾਂ ਕਰਸ੍ਥਾ ਨਰਕਾ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰਾਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਤਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਯੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਦਾ ਨਰਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਵੈ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਤਥਾ । ਨ ਜਾਨੇ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਣਨ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਗਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਤਥਾ । ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਤਥਾਸ੍ਤੇਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਾਸ਼ਮਗ੍ਨਿਨਾ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਵਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰ ਕੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵੈ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਗृਹੇ । ਤਸ੍ਯ ਗृਹਸਮੀਪਂ ਹਿ ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਵਦਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਂਚ੍ਛਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗੁਰੋ ਮਮ । ਇਦਾਨੀਂ ਤਾਨ੍ਸਮਾਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤੇषਾਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਗੁਰੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯੋ ਨਰੋ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਾਂਘ੍ਰਿਜਲਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਕਰੋਤਿ ਸੇਚਨਂ ਪਾਪੀ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਛਿੜਕ ਲਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਾਧੁਸਂਗਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਵੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।