ਫਲਦਾਤਾ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪਾਯਸਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਬਜ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੁਰਲਭ ਪਾਯਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੋ ਦਧਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਰਦੋ ਦੁਗ੍ਧਦਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਦਃ ਪੁष੍ਪਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਧਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਃ
ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰਤਭੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਸਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੇਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠਦਾਤਾ ਦੀਪਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਿष੍ਠੇਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪਾਵਲੀਵृਤਃ
ਜੋ ਪੀਠ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਖਿਲਾਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾਕ੍ਰੋਡੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਮਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂਬੂਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਵਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਨ — ਵਿਦਿਆ — ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਿਆਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਃ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁਸਤਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਦੋ ਗੁਡਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤੀਕ੍ਸ਼ੁਸਾਗਰਮ੍ । ਲਵਣਪ੍ਰਦੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੂ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਹੋ ਗਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜ।
ਅਨ੍ਨਦੋ ਯੋ ਨਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾਤਾ ਵੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਚਾਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਵਾਰਿਣਾ ਚ ਵਿਨਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ — ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅੰਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਦ੍ਵਿਜ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤੁਲ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਤੋਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬੁਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੇ ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਂਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਯਚ੍ਛਤਾਂ ਚਾਨ੍ਨਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੌਨਕ
ਜੋ ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਪ, ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ।
ਅਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਮੋਹਾਦ੍ਯੇ ਮੂਢਾ ਭਵਂਤਿ ਪਾਪਭਾਗਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਅੰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿष੍ਠਮੁਦਕਂ ਚੈਕਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਨਸਂਚਯਃ । ਸਂਚਿਤਂ ਚ ਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਾਨਕਰ੍ਮਣਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਣਂਤਿ ਯੇ ਚ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਦ੍ਧਨਂ ਤੇ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਨਃ । ਅਂਤੇ ਸਰ੍ਵਧਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਵਾ ਨਿਃਸ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਭੋ ਮੁਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਪਣ ਕਰਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਖਰ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਸਦਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰਿਦ੍ਰਤਿ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਨਰਲੋਕੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਪਰਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਧੁਸਂਯਮਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਨਿਰ੍ਦਯੇ ਬਂਧੁਹੀਨੇ ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਜਮ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨੇ ਨਰੋ ਯੋ ਵੈ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸਃ । ਦਰਿਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹੰਝੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਤੋ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਚਾਈ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਭਯਾਵਹਮ੍
ਜੇ ਦਾਨੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਚ ਨ ਯਾਚਤੇ । ਨਿਰਯੇ ਚੋਭਯੋਰ੍ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਦਾਨੀ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮੰਗੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।