ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਤੁਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਥਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਦਃ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਿਤਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਥਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਸੁਰਾਯ ਚ । ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਥਰ ਭੂਮਿਸੁਰਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ । ਜਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾਲਂਕਾਰਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਕृਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ
ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਪਾਨਹੌ ਵਾਤਪਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪੱਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਾਧਵੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਧਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਯਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਨੂਤ੍ਨਾਂ ਰਜੋਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਲ੍ਲਪਨਂ ਬੁਧਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਤਂਡ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈ।
ਫਲਦਾਤਾ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪਾਯਸਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਬਜ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੁਰਲਭ ਪਾਯਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੋ ਦਧਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਰਦੋ ਦੁਗ੍ਧਦਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਦਃ ਪੁष੍ਪਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਧਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਃ
ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰਤਭੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਸਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੇਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠਦਾਤਾ ਦੀਪਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਿष੍ਠੇਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪਾਵਲੀਵृਤਃ
ਜੋ ਪੀਠ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਖਿਲਾਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾਕ੍ਰੋਡੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਮਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂਬੂਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਵਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਨ — ਵਿਦਿਆ — ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਿਆਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਃ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਜਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁਸਤਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਦੋ ਗੁਡਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤੀਕ੍ਸ਼ੁਸਾਗਰਮ੍ । ਲਵਣਪ੍ਰਦੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੂ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਹੋ ਗਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜ।
ਅਨ੍ਨਦੋ ਯੋ ਨਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾਤਾ ਵੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਚਾਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਵਾਰਿਣਾ ਚ ਵਿਨਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ — ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅੰਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤृषਾ ਦ੍ਵਿਜ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤੁਲ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ । ਅਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਤੋਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬੁਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੇ ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਂਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਯਚ੍ਛਤਾਂ ਚਾਨ੍ਨਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੌਨਕ
ਜੋ ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਪ, ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ।