ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਭੂਸੁਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨ੍ਯਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵੇਚ੍ਚਾਤ੍ਯਂਤ ਦੁਃਖਭਾਕ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੋ ਯਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈ ਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀਂ ਯੋ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਕੁਲੈਰ੍ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਮਹੀਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰਪਿ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਯੋ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਪਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਜਨਾਦਪਿ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਮਹੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਧੇਨੁਂ ਯਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਵृषਭਂ ਯਸ੍ਤੁ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਹਰੇਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਕੁਲੈਰਪਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਤਿਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਜਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਾਧਵੇ ਭੂਸੁਰਾਯ ਵੈ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਚ ਪਿਬੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਮृਤਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਚੈਵ ਹੀਰਕਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਲਾਲ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰਾ ਜਾਂ ਮਣੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਜਨਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਤੁਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਥਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਦਃ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਿਤਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਥਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਸੁਰਾਯ ਚ । ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਥਰ ਭੂਮਿਸੁਰਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ । ਜਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾਲਂਕਾਰਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਕृਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ
ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਪਾਨਹੌ ਵਾਤਪਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪੱਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਾਧਵੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਧਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਯਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਨੂਤ੍ਨਾਂ ਰਜੋਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਲ੍ਲਪਨਂ ਬੁਧਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਤਂਡ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕੁੜੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈ।
ਫਲਦਾਤਾ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਭਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਪਾਯਸਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਮਰਤਭੂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਬਜ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੁਰਲਭ ਪਾਯਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੋ ਦਧਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਰਦੋ ਦੁਗ੍ਧਦਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਦਃ ਪੁष੍ਪਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਧਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਃ
ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰਤਭੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਸਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੇਰਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੇਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠਦਾਤਾ ਦੀਪਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੁष੍ਕृਤਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਤਿष੍ਠੇਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪਾਵਲੀਵृਤਃ
ਜੋ ਪੀਠ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਯੋ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਖਿਲਾਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾਕ੍ਰੋਡੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਮਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂਬੂਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਦਾਨਵਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਨ — ਵਿਦਿਆ — ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਿਆਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਾਠਯੇਦ੍ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਭਵਨਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।