ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਤਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਫਾਂਸ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੂਰ੍ਣਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋਃ ਸਂਤਃ ਕੇਨ ਵੈ ਨੀਯਤੇऽਪ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਓ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਊਚੁਸ੍ਤੇऽਸੌ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਹੁਤਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਕਰੋਦ੍ਧਰਣਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਸੁਂਦਰੀਂ ਚਾਂਗਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।'
ਅਨੇਨ ਚਾਂਹਸਾ ਰਾਜਾ ਗਤੋ ਵੈ ਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ
ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਮਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਪ੍ਤਾਯਾਂ ਲੋਹਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨृਪ
ਇੱਕ ਤਾਮੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤਿਆ। ਫਿਰ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੌੜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਿਆ।
ਤਪ੍ਤਾਯੋਭੀषਣਂ ਤਪ੍ਤਂ ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਂ ਨृਪਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਂਬੁਧਾਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਰ੍ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਲਯੇ । ਤਤੋ ਨਰਕਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਯੋਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਰਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਕਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾਦੂਤਾ ਯਥਾਗਤਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਗਤਾ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸੇਵਾਂ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੁਨੇ ਸੂਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਲੁषਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ ਸੂਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੋ ਜੋ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੈ ਚੋਰ੍ਜਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਪਂਚਦਿਨਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਖਰੀ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਪੰਜਕ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥਵਾ ਯਤਿਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਮਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਪੰਜਕ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਂਚਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ-ਪੰਜਕ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਪਤਃ । ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘਿਉ ਭਰਿਆ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨਭਸਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਯਾਤਿ ਸ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍ । ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧਾਮ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਚਾਚ੍ਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਦਿਭਿਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਿਂ ਨੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਾਧੁਜਨਾਯ ਵੈ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਧੂ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਉਸ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ?
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਮਯਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਮਂਤ੍ਰਵਤ੍ਸਮੁਪਾਸਤੇ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਗੋਬਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਵਦ੍ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਥਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਧਿ
ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਗੋਮੂਤਰ ਪੀਵੇ; ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਹੀਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਪਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਲਂਘਯਿਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪਂਚਮੇ ਤੁ ਦਿਨੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਤਤੋ ਨਕ੍ਤਂ ਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪੰਜ ਗਉ-ਉਤਪਾਦ ਖਾਏ।
ਏਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਃ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਵਿष੍ਯਂ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹ ਵੈ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਲਵੇ ਜਾਂ ਯਗ ਦੀ ਰਸੋਈ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਂਚਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲੈਃ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਂ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਯੁਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਂਡਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੰਡਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮ ਲੋਲੁਪਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੋਭੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ, ਕਠੋਰ ਸੀ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਂਗਭਾਕ੍ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਪਰਨਿਂਦਾਕਰਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ, ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਦੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਦ੍ਗृਹੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਖਤਮ ਕਰਦਾ। ਇਹਨਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—