ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪੁष੍ਪਂ ਗਵਾਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਜਿਤਨਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇ ਮਾਲਾਂ ਹੈਤੁਕਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਗ੍ਧਾਃ ਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦੇ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਵਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਕਲੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾਮ੍ । ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਦੂਤਕਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇਣ ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਂ ਯਥਾ ਦਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਪਿਨੇ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਆਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਲੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਕृਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਾਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਚਿਨੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਨਾਮਯਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਅਨ੍ਨਸਂਸਰ੍ਗਜਂ ਪਾਪਮਾਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਾਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚੋਟੇ ਹੇਠਾਂ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪੀ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਚੋਟੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਵੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਕਦਾ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਸ ਵਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਇਕ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਂਡ ਇਵ ਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਤृषਾਰ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤੋ ਬਹੁਕਲ੍ਮषਃ
ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰਤੰਡ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਕਈ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਮੂਲਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸੌ ਹਤਾਂਹਸਃ । ਤ੍ਵਰਯਾਪ੍ਯਾਗਤੋ ਵ੍ਯਾਧੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਸ਼੍ਚਾਸਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਚੋਟੇ ਹੇਠੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਮਰਦਨ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਗਤਃ ਕਿਮੁ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇ ਪਾਕਭਾਂਡਸ੍ਥਂ ਚਾਗਤੋ ਹਿਂਸਕਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਭੋਜਨ ਤਾਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪਕਾ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ!'
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਨੇਤੁਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ । ਆਗਤਾਃ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਫਾਂਸ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਤਂ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਫਾਂਸ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੂਰ੍ਣਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੋਃ ਸਂਤਃ ਕੇਨ ਵੈ ਨੀਯਤੇऽਪ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਓ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਊਚੁਸ੍ਤੇऽਸੌ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਹੁਤਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਕਰੋਦ੍ਧਰਣਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਸੁਂਦਰੀਂ ਚਾਂਗਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।'
ਅਨੇਨ ਚਾਂਹਸਾ ਰਾਜਾ ਗਤੋ ਵੈ ਸ਼ਮਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਜ੍ਞਯਾ
ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਮਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਪ੍ਤਾਯਾਂ ਲੋਹਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨृਪ
ਇੱਕ ਤਾਮੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤਿਆ। ਫਿਰ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੌੜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਿਆ।
ਤਪ੍ਤਾਯੋਭੀषਣਂ ਤਪ੍ਤਂ ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਂ ਨृਪਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਂਬੁਧਾਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਰ੍ਵੈ ਸ਼ਮਨਾਲਯੇ । ਤਤੋ ਨਰਕਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਯੋਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਰਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਕਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾਦੂਤਾ ਯਥਾਗਤਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਗਤਾ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸੇਵਾਂ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।