ਏਕਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਦਿਨੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਾਜਾਨ੍ਵਰਾਟਿਕਾ ਨਾਗੋ ਬਿਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਬਹਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਰਕਮ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹਰਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਚਾਗਤਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੇਤੁਂ ਯਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਾਸ਼ਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਮਾਸ਼ੁਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਯਮਦੂਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਾਹੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਕੇਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਗਸ੍ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸੱਪ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਹਰਯੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਘृਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵਰਾਟਿਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਘਿਉ ਮਿਲੇ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਰਕਮ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕृਪਯਾਪਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਨਕਉਵਾਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਅਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਸਰੇ ਯਸ੍ਯ ਕਾਨਨਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਗृਹਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਘਰ ਕੋਲ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।'
ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਕਾਨਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰੋਪਣਂ ਪਾਲਨਂ ਸੇਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਯਃ । ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਤੁ ਯੇ । ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਦੇਵੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ—all ਇਹ ਸਭ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਕੇਤਨਂ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਵਿਮੁਂਚਤਿ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਹੋਣ, ਉਹ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਅਪ੍ਯਸ਼ੌਚੋਪ੍ਯਨਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕृਤਾਮਾਲਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਆਵਲੇ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਦਲਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਾਂ ਵਹਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪੁष੍ਪਂ ਗਵਾਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਜਿਤਨਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਯੇ ਮਾਲਾਂ ਹੈਤੁਕਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਗ੍ਧਾਃ ਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦੇ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਮਾਲਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਵਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਚ੍ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਧਾਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਕਲੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇ ਮਾਲਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਾਮ੍ । ਵਹਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਾਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਦੂਤਕਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇਣ ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਂ ਯਥਾ ਦਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਪਿਨੇ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਛਾਯਾਸੁ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਆਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਲੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਚਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਪੂਜਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਕृਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਾਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।