ਤਨ੍ਮਨਾ ਹਿ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਗਤਾਸ਼ਯਃ । ਤਮੇਵਾਂਤੇਭ੍ਯੇਤਿ ਲੋਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਲਏ, ਤੇ ਇਰਾਦਾ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਏ; ਆਖਿਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਚੇਤਸਾ ਚਾਪ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨਾਦਿ-ਅੰਤ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਨਾ ਕਰੇ?
ਸਤਤ ਨਿਯਤਚਿਤ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਰਵਿਂਦੇ ਵਿਤਰਣਮਨੁਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਨਤਿਮਤਿਰਤਿਮਸ੍ਯਾਂਘ੍ਰਿਦ੍ਵਯੇ ਸਂਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਸ ਹਿ ਖਲੁ ਨਰਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤਾਮਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਨਿਯਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ; ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨਸਾਨ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਯਨ੍ਮਹਿਮਾ ਲੋਕੇ ਲੋਕਨਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਗ੍ਰਹਧਾਰਿਣਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੋ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਪੁਰਾਣਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਪਰਂ ਮਹਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਹਰੇਰੇਵ ਹृਦਯਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਪਦਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ; ਮੱਥਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰਿ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਪਦਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾਮੋ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਊਰੂ ਭਾਗਵਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਭਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਦੀਯਕਮ੍
ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਵਿਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਭਾਗਵਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਵਾਮੋ ਹ੍ਯਾਗ੍ਨੇਯਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਜਾਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਹੈ, ਵਾਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਪੈਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਵਿਸ਼ਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਵਾਮਜਾਨੁਰੁਦਾਹृਤਃ । ਲੈਂਗਂ ਹ ਗੁਲ੍ਫਕਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਰਾਹਂ ਵਾਮਗੁਲ੍ਫਕਮ੍
ਖੱਬਾ ਘੁੱਟ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਗਿੱਟਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਗਿੱਟਾ ਵਾਰਾਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਪੁਰਾਣਂ ਲੋਮਾਨਿ ਤ੍ਵਗਸ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕੌਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮੇਦਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸਕਾਂਦ ਪੁਰਾਣ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿੱਠ ਕੂਰਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਮਤਸਿਆ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਾ ਤੁ ਗਾਰੁਡਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸ੍ਥਿ ਗੀਯਤੇ । ਏਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਝਾ ਗਾਰੁੜ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਡੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੁਰਾਣਾ-ਸਰੀਰ, ਹਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪਾਦ੍ਮਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਪਾਦ੍ਮਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਥੇ ਦਿਲ ਪਾਦਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯੈਕਾਧ੍ਯਾਯਮਧ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਦਿਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਦ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਦਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤੇਪਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਚੋ ਜੀਰ੍ਣਾਦ੍ਯਥੋਰਗਾਃ
ਜੋ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਦਿ ਸਵਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮਾਘੇਮਾਸੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਆਦਿ ਸਵਰਗ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ,
ਯਥਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਤੁਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਚੈਵ ਧਰਾਖਿਲਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਰਾਜੂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਤਂ ਵਿਤਰਣਂ ਤੇਨ ਦ੍ਰਰਿਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਕृਤਮृਣਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਠਿਤਾਨਿ ਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਹਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਮ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸਰ੍ਵੇਵੇ ਦਾਸ੍ਤਥਾਧੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਤਥਾ । ਅਧ੍ਯਾਪਕਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਕਰਮ, ਤੇ ਕਈ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਅਭਯਂ ਭਯਲੋਕੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਗੁਣਵਂਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤੋ ਧਰ੍ਮਵਂਤੋਨੁਮਾਨਿਤਾਃ
ਭੈ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਗੁਣਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇषਕਰ੍ਕਟਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੋਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਮੇਸ਼ ਤੇ ਕਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਯੇਨਾਦਿਖਂਡਂ ਸਦਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਤਥਾ
ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਦਿ ਖੰਡ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਧੀਤ੍ਯ ਨਾਨਾਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਅਂਤਃਪੁਰਗਨਾਰੀਣਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂ ਕੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਕਿਣੀਰਵਸਨ੍ਨਾਦੈਸ੍ਤਥਾ ਮਧੁਰਭਾषਣੈਃ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਕਿੰਕਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਵਨੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜੋਮਯਂ ਵਪੁਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪਰਮृਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋਤੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਸੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਸਦਾਲਾਪਂ ਸਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਣੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਨਾਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ, ਪਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਜਧ੍ਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਮਤ ਹਰਿਮੇਕਂ ਸੁਰਵਰਂ ਗਮਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਤਿਵਿਮਲਭੋਗਾਨਤਿਤਰਾਮ੍ । ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਹੇ ਲੋਕਾ ਵਦਤ ਹਰਿਨਾਮੈਕਮਤੁਲਂ ਯਦੀਚ੍ਛਾਵੀਚੀਨਾਂ ਸੁਖਤਰਣਮਿष੍ਟਾਨਿ ਲਭਤ
ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵੋਗੇ। ਸੁਣੋ ਲੋਕੋ, ਹਰੀ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਨਾਮ ਉਚਾਰੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਦੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਵਿਚ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਭੋਃ ਸੂਤ ਚੈਨਸਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਸ਼੍ਚ ਕृਪਾ ਭੂਯਾਤ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵਾਨੁਕਂਪਯਾ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਭਾਈ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਧੇ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।