ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੁਖੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ—ਹਰੀ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਸੇਵਂਤੇ ਤਦਭਾਵੇ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਧਨਵੰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਣੌ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਪਾਣੌ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕਾਰੋ ਹਿ ਪਾਪ੍ਮਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਂਦਨਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮਝ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪੀਪੂषਧਾਰਾਭਿਃ ਸਿਂਚਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਤੁਂਡਂ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੇਦੁਪ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਟਿਕੋਟਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਡੇ ਜਾਂ ਝਾੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਘृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਂ ਸ ਮੋਦਤੇ । ਨਾਨਾਸੁਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਤੁष੍ਟਯੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭੋਗਾਃ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਪਦਵਾਨਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਧਿਕਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਪਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਰੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਚਰੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਚਲਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਮੇਵ ਹਰਿਰਾਲੋਕਹੇਤਵੇ । ਤਥੈਵਾਂਤਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਈ ਹਰਿ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਨਣ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਰੇਦਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤੇਰੁਤ੍ਪਾਦੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮਨ ਹਰਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲੱਗ ਜਾਵੇ—
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਨਿਸ਼ਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕृष੍ਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਂਤੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇVen ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤ ਲਈ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਖ੍ਯਾਨਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਾਰ੍ਥਮਾਹृਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪਿਣਾ
ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਾਸ ਰੂਪ ਹਰਿ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰਾਣਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਖੁਦ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਖੁਦ ਸਿੱਧਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਯੋਃ ਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰਿਰੇਵ ਭੇਵਨ੍ਨਰਃ । ਤਥਾ ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕੇਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ—ਹਰਿ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ—ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਵੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਤਾਰਯਤੇ ਮਹੀਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਭਜਨਸ੍ਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੇਸ਼ਵੋ, ਪਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਚਰੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਗਂਗਾ ਭੁਵਿ ਚ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾ ਗਂਗਾ ਲੋਕਵਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਵਧੋਤਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਗੋषੁ ਪਿਪ੍ਪਲੇ । ਨਾਰਾਯਣਧਿਯਾ ਪੁਂਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਹ੍ਯਹੈਤੁਕੀ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ, ਗੰਗਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਕਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਤਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਅਮੀ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਭਿਲਾषਿਣਾ
ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਕਲਿਕਾਲਪਯੋਰਾਸ਼ਿਂ ਪਾਪਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯਾਮਜ੍ਜਨਾਵਰ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਫੇਨਿਲਂ ਪਰਮ੍ । ਮਹਾਦੁष੍ਟਜਨਵ੍ਯਾਲ ਮਹਾਭੀਮਂ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਭੰਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਚ ਤਰਂਤ੍ਯੇਵ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਵੈ ਲੋਕੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸਾਧਨੇ
ਇਹ ਔਖਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਲਭਤੇ ਜਂਤੁਰਸਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਵਧਾਰਣੇ । ਹਰੇਰਦ੍ਭੁਤਲੀਲਸ੍ਯ ਲੀਲਾਖ੍ਯਾਨੇਨ ਸਜ੍ਜਤੇ
ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਹਰਿ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਲੀਲਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਥਾਲੋਕੇ ਨਾਨਾਵਿषਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਾ ਯਦਿ ਵੈ ਨॄਣਾਂ ਵਿषਯੇ ਸਜ੍ਜਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣੇ ਯਦਿ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਾ ਤਦਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਹੇਲਯਾ ਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਜੇ ਮਨ ਨਿਰਵਾਣ ਵੱਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁਣਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਇ enna nu beparwah sunan naal vi ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯੋਪਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਨਾਨਾਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੂਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਹਰਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਣਾਪਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਦਿਨਾ । ਰਾਜਸੂਯਾਯੁਤੇਨਾਪਿ ਯਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।