ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦृਢਾ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਾਰੇ ਸੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਤਾ ਮਮ । ਹਰੌ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੇਨ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਜਗਤ੍ਤੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤੇ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿ ਸੁਰਾ ਯਸ੍ਯ ਯਜਂਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕृਤੀ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਹृਦਯੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਜਨਾਰ੍ਦਨਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਇਤੀਰਯਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯੇ ਗਤਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਰਿਰੂਪਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਯੁਰ੍ਯਥਾਯੋਗਂ ਹਰਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਵਿਚਰੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਾਂਬੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੈਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਆਤ੍ਮਾਪਿ ਕਿਲ ਤਾਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਵੀ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੁਖੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ—ਹਰੀ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਸੇਵਂਤੇ ਤਦਭਾਵੇ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਧਨਵੰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਣੌ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਪਾਣੌ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕਾਰੋ ਹਿ ਪਾਪ੍ਮਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਂਦਨਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮਝ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪੀਪੂषਧਾਰਾਭਿਃ ਸਿਂਚਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਤੁਂਡਂ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੇਦੁਪ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਟਿਕੋਟਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਡੇ ਜਾਂ ਝਾੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਘृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਂ ਸ ਮੋਦਤੇ । ਨਾਨਾਸੁਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਤੁष੍ਟਯੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭੋਗਾਃ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਪਦਵਾਨਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਧਿਕਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਪਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਰੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਚਰੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਚਲਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਮੇਵ ਹਰਿਰਾਲੋਕਹੇਤਵੇ । ਤਥੈਵਾਂਤਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਈ ਹਰਿ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਨਣ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਰੇਦਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤੇਰੁਤ੍ਪਾਦੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮਨ ਹਰਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲੱਗ ਜਾਵੇ—
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਨਿਸ਼ਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕृष੍ਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਂਤੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇVen ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤ ਲਈ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਖ੍ਯਾਨਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਾਰ੍ਥਮਾਹृਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪਿਣਾ
ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਾਸ ਰੂਪ ਹਰਿ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰਾਣਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਖੁਦ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਖੁਦ ਸਿੱਧਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਯੋਃ ਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰਿਰੇਵ ਭੇਵਨ੍ਨਰਃ । ਤਥਾ ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕੇਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ—ਹਰਿ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ—ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਵੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਤਾਰਯਤੇ ਮਹੀਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਭਜਨਸ੍ਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੇਸ਼ਵੋ, ਪਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਚਰੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਗਂਗਾ ਭੁਵਿ ਚ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾ ਗਂਗਾ ਲੋਕਵਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਵਧੋਤਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।