ਪੁਨਃ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਹੋ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਦੋषਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਦੋਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥੁਨਾਦ੍ਬਲਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ । ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਵਾਨੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਲੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਮਨੋ ਵੈ ਰਮਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਵਲ-ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਏ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਧਿ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਨਮ੍ । ਵਿਹਾਯ ਕੋ ਮਹਾਮੂਢੋ ਨਾਰੀਪਾਦਂ ਹਿ ਸੇਵਤੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਅਸਲ ਸੁਖ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਾ ਹਿ ਹ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੋਨਿਸੇਵਾ ਹਿ ਯੋਨਿਸਂਕਟਕਾਰਿਣੀ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੀ ਗਿਰਫ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪਤੇਦ੍ਯੋਨੌ ਯਂਤ੍ਰਨਿष੍ਪਾਚਿਤੋ ਯਥਾ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਮੇਵਾਭਿਲषੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਵਿਡਂਬਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਨ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਗੋਵਿਂਦੇ ਧੇਹਿ ਹृਦਯਂ ਨ ਯੋਨੌ ਯਾਤਨਾਜੁषਿ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਰੱਖੋ, ਜਨਨ ਅੰਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਂਗਨਾ ਦੈਵਯੋਗਾਦੂਢਾ ਯਦਿ ਨृਣਾਂ ਸਤੀ । ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਂਗਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਘਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਸਂਗੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਰਸਤ੍ਸਂਗਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦृਢਾ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਾਰੇ ਸੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਤਾ ਮਮ । ਹਰੌ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੇਨ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਜਗਤ੍ਤੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤੇ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿ ਸੁਰਾ ਯਸ੍ਯ ਯਜਂਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕृਤੀ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਹृਦਯੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਜਨਾਰ੍ਦਨਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਇਤੀਰਯਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯੇ ਗਤਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਰਿਰੂਪਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਯੁਰ੍ਯਥਾਯੋਗਂ ਹਰਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਵਿਚਰੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਾਂਬੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੈਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਆਤ੍ਮਾਪਿ ਕਿਲ ਤਾਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਵੀ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੁਖੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ—ਹਰੀ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਸੇਵਂਤੇ ਤਦਭਾਵੇ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਧਨਵੰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਣੌ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਪਾਣੌ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕਾਰੋ ਹਿ ਪਾਪ੍ਮਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਂਦਨਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮਝ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪੀਪੂषਧਾਰਾਭਿਃ ਸਿਂਚਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਤੁਂਡਂ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੇਦੁਪ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਟਿਕੋਟਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਡੇ ਜਾਂ ਝਾੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਘृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਂ ਸ ਮੋਦਤੇ । ਨਾਨਾਸੁਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਤੁष੍ਟਯੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭੋਗਾਃ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਪਦਵਾਨਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਧਿਕਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਪਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਰੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਚਰੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਚਲਦਾ ਹੈ—