ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਾਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ,
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਚ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ, ਵਿਦਵਾਨੋ।
ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕਥਿਤਾ ਧਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਨਿਬਂਧਨਾਃ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ ਸਮਾਨਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਧਰਮ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਵਿਦਵਾਨੋ, ਇਹ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ।
ਪੁਂਸਾਮੇਕੇਹ ਵੈ ਸਾਧ੍ਯਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਯੁਗਾਂਤਰੇਣ ਧਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਨਰੇਣ ਹਿ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਸਾਫਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਚਰਨਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲੌ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਯਜਤੇ ਯਃ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭਾਕ੍ । ਦਾਮੋਦਰਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ: ਦਾਮੋਦਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰਹੁਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਜਿਤਮੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਕਲਿਕਾਲੋਰਗਾਦਂਸ਼ਾਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ਕਾਲਕੂਟਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਵਿਸ਼, ਪਾਪ ਅਤੇ ਕਾਲਕੂਟ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸੁਧਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਉਲ੍ਲਂਘ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਿਂ ਜਪੈਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਗृਹੀਤਂ ਯਦਿ ਮਾਨੁषੈਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਪ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਕਿਂ ਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਂਬੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਹਰੇਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਯੇਨ ਧृਤਂ ਹृਦਿ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਯਗ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਾਨੇਨ ਹਰੇਃ ਕਰ੍ਮ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਗਣਾਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਧਿਨਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਸਾ ਗਤਿਃ ਕृष੍ਣਚੇਤਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪਾਖਂਡਾਲਾਪਪੇਸ਼ਲਾਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਗ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਮਕਰੂ ਹਨ।
ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਘਾਤਕਾਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਨਯਨਾਦੇਸ਼ਃ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ ਯੇਨ ਵਿਜਿਤੋ ਲੋਕੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਮਾਦ੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਯੋਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀਚਰਿਤਲੋਲੁਪਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕੁਤਃ ਪੁਂਸਾਂ ਨਾਰੀਭਕ੍ਤਿਜੁषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕਾਮਿਨੀਵੇषਾਸ਼੍ਚਰਂਤਿ ਜਗਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਨਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਕਵਲਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿਤਾਃ
ਵਿਦਵਾਨੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਵੈਸ਼-ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਤਾਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਾਵਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾ ਮੇਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਰਿਣੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਜ੍ਜਪਸ੍ਤਪਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਤਰਣੇ ਮਤਿਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਪ, ਤਪ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਇਹ ਸਭ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਭਵਤਿ ਵਿਵੇਕਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਸਤਾਂ ਸਂਗਰੁਚਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪੌਰਾਣਲਾਲਸਾ
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਵਿਵੇਕ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਸੀਮਂਤਿਨੀ ਲੋਲਨਯਨਾਂਦੋਲਨਂ ਨਹਿ । ਜਨੋਪਰਿ ਪਤੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਲੋਪਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਮਧੁਲੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨ ਨਾਰੀਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਂ ਹਿ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਕਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸੇਵਨਂ ਯੈਃ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਰਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ—
ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਿਲ ਕਿਂ ਨਾਮ ਸੌਂਦਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਕਚਕ੍ਯਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰਹਿਤਂ ਨਾਰੀਰੂਪਂ ਕੁਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਪੂਯਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਾਸृਕ੍ਤ੍ਵਙ੍ਮੇਦੋਸ੍ਥਿਵਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਤਮ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪੀਪ, ਮੂਤਰ, ਗੂ, ਲਹੂ, ਚਮੜੀ, ਚਰਬੀ, ਹੋਠ, ਤੇ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ?
ਕਲੇਵਰਂ ਹਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਕੁਤਃ ਸੌਂਦਰ੍ਯ੍ਯਮਤ੍ਰ ਹਿ । ਤਦੇਵਂ ਪृਥਗਾਚਿਂਤ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚ ਕੇ, ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੈਃ ਸਂਹਿਤਂ ਸ਼ਂਰੀਰਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਂਦਰਂ ਜਨੈਃ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾ ਨॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਦੈਵ ਘਟਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਆਈ ਹੈ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ!
ਕੁਚਾਵृਤੇਂਗੇ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਰੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕੋ ਵਾ ਵਿਚਾਰੇ ਸਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਕ ਆਦਮੀ, ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਚਣ 'ਤੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਆਦਮੀ ਕੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਧੁਰ੍ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕੋ ਨਾਮ ਨਾਰੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਿਨੀਸਂਗਿ ਸਂਗਮਿਤ੍ਯਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਂਗਾਦ੍ਰੌਰਵਮਿਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਕਾਮੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲੋਲੁਪਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਵੇਨ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਰਕਕੁਂਡੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੀਯੋਨੌ ਪਚੇਨ੍ਨਰਃ
ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਭੀ ਲੋਕ ਉਥੇ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ ਏਵਾਗਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ । ਯਤਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਰੇਤੋ ਮਲੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੋਂ ਇਨਸਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੋਂ ਮੂਤਰ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਗੰਦ ਸਦਾ ਨਿਕਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮਤੇ ਲੋਕਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਤਿਕष੍ਟਂ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹੋ ਦੈਵਵਿਡਂਬਨਾ
ਉਥੇ ਹੀ ਲੋਕ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਾਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ!