ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਕਸ਼ਰ, ਅਦਵੈਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਯਤੇ ਦੇਵੇ ਸ੍ਵਧਾਮ੍ਨਿ ਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍ਪਰੇ ਤਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਸ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨੈਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਇਕੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਟੱਲ ਤੱਤ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ—ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਨਿਯਤਂ ਯਤਿਃ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ।
ਏष ਵਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵਿਭੁਨਾ ਪੂਰ੍ਵਮੀਰਿਤਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਿਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਸ ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਯਤੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਜਾਂ ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤਿ ਯਤਿਨਿਯਮਾਨਾਮੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸੁਰਵਰਪਰਿਤੋषੇ ਯਦ੍ਭਵੇਦੇਕਹੇਤੁਃ । ਨ ਭਵਤਿ ਪੁਨਰੇषਾਮੁਦ੍ਭਵੋ ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਮਨਸੋ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਚਰਂਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਜਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਅਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਾਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ,
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਚ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ, ਵਿਦਵਾਨੋ।
ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕਥਿਤਾ ਧਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਨਿਬਂਧਨਾਃ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ ਸਮਾਨਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਧਰਮ ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਵਿਦਵਾਨੋ, ਇਹ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ।
ਪੁਂਸਾਮੇਕੇਹ ਵੈ ਸਾਧ੍ਯਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਯੁਗਾਂਤਰੇਣ ਧਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਨਰੇਣ ਹਿ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਸਾਫਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਚਰਨਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲੌ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਯਜਤੇ ਯਃ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭਾਕ੍ । ਦਾਮੋਦਰਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ: ਦਾਮੋਦਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰਹੁਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਜਿਤਮੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਕਲਿਕਾਲੋਰਗਾਦਂਸ਼ਾਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ਕਾਲਕੂਟਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਵਿਸ਼, ਪਾਪ ਅਤੇ ਕਾਲਕੂਟ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸੁਧਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਉਲ੍ਲਂਘ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਿਂ ਜਪੈਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਗृਹੀਤਂ ਯਦਿ ਮਾਨੁषੈਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਪ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਕਿਂ ਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਂਬੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਹਰੇਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਯੇਨ ਧृਤਂ ਹृਦਿ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਯਗ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਾਨੇਨ ਹਰੇਃ ਕਰ੍ਮ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਗਣਾਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਧਿਨਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਸਾ ਗਤਿਃ ਕृष੍ਣਚੇਤਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪਾਖਂਡਾਲਾਪਪੇਸ਼ਲਾਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਗ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਮਕਰੂ ਹਨ।
ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਘਾਤਕਾਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਨਯਨਾਦੇਸ਼ਃ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ ਯੇਨ ਵਿਜਿਤੋ ਲੋਕੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਮਾਦ੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਯੋਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀਚਰਿਤਲੋਲੁਪਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕੁਤਃ ਪੁਂਸਾਂ ਨਾਰੀਭਕ੍ਤਿਜੁषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕਾਮਿਨੀਵੇषਾਸ਼੍ਚਰਂਤਿ ਜਗਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਨਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਕਵਲਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿਤਾਃ
ਵਿਦਵਾਨੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਵੈਸ਼-ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਤਾਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਾਵਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾ ਮੇਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਰਿਣੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਜ੍ਜਪਸ੍ਤਪਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਤਰਣੇ ਮਤਿਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਪ, ਤਪ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਇਹ ਸਭ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਭਵਤਿ ਵਿਵੇਕਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਸਤਾਂ ਸਂਗਰੁਚਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪੌਰਾਣਲਾਲਸਾ
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਵਿਵੇਕ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਸੀਮਂਤਿਨੀ ਲੋਲਨਯਨਾਂਦੋਲਨਂ ਨਹਿ । ਜਨੋਪਰਿ ਪਤੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਲੋਪਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਮਧੁਲੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨ ਨਾਰੀਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਂ ਹਿ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਕਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸੇਵਨਂ ਯੈਃ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਰਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ—