ਜੀਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਆਨਂਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਨਂਤਂ ਸਤ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਸੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤੀਨਾਮੇਤਦੀਰਿਤਮ੍ । ਯੋਵਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਦਾਨੇਨ ਸੋਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਇਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਆਨਂਦਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਿਰਫ ਆਨੰਦਮਈ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਜਾਯਤੇ । ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਂਤਰੇ ਤਦ੍ਗਮਨਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਵਪਰੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵ, ਅਟੱਲ, ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਭਿਖਾਰੀ ਲਈ ਜੋ ਵਰਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ, ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰੇਤ ਨਿਯਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਦੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਂਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਯਤੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਝੂਠ ਬੋਲ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤੇਨਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਮਨ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਤृष੍ਣਾ ਯਾਚ੍ਞਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ । ਯਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ੨੭ ਦ੍ਰਵਿਣ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤਚ੍ਯੁਤਃ
ਹਿੰਸਾ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੰਗਣਾ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੌਲਤ 'ਦ੍ਰਵਿ' ਜੀਵਨ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਹਿਂਸਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਭਿਕਖੂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਚਰਨ ਸਚੇਤ ਰਹਿ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ—
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਕਂਦੇਤੇਂਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਯਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਿਗ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਦਿਵਾਸ੍ਕਂਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਬੁਧਾਃ
ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਡਿਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਲੈਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਨ੍ਨੇ ਮਧੁਮਾਂਸੇ ਚ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇੱਕਲਾ ਖਾਣਾ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਖਾਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯੋਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਜੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ, ਅਟੱਲ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣੋ।
ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਕਸ਼ਰ, ਅਦਵੈਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਯਤੇ ਦੇਵੇ ਸ੍ਵਧਾਮ੍ਨਿ ਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍ਪਰੇ ਤਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਸ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨੈਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਇਕੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਟੱਲ ਤੱਤ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ—ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਨਿਯਤਂ ਯਤਿਃ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ।
ਏष ਵਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵਿਭੁਨਾ ਪੂਰ੍ਵਮੀਰਿਤਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਿਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਸ ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਯਤੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਜਾਂ ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤਿ ਯਤਿਨਿਯਮਾਨਾਮੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸੁਰਵਰਪਰਿਤੋषੇ ਯਦ੍ਭਵੇਦੇਕਹੇਤੁਃ । ਨ ਭਵਤਿ ਪੁਨਰੇषਾਮੁਦ੍ਭਵੋ ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਮਨਸੋ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਚਰਂਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਜਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਅਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।