ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯ ਪਾਣੀ ਪਾਦੌ ਚ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ 'ਭਿਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲਵੇ, ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੇ; ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੁਂਜੀਤ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਰਃ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਃ ਪਂਚ ਗ੍ਰਾਸਾਨष੍ਟੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਖਾਣਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ; ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਖਾਏ।
ਆਚਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਲਾਬੁਦਾਰੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਂ ਵੈਣਵਂ ਤਥਾ
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਲਾਬੂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਟੋਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਯਤਿਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਨੂ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਤੀ ਲਈ ਚਾਰ ਕਟੋਰੀਆਂ ਹਨ: ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ, ਮੱਧ ਰਾਤ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ।
ਸਂਧ੍ਯਾਸੂਕ੍ਤਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਨਿਲਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ 'ਵਿਸ਼ਵ' ਨਾਮਕ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤਮਸਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਧਾਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨਂਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਨੰਦਮਈ, ਸਦਾ ਚਿਰਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤੀਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਦਂਤਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ੴਕਾਰਾਂਤੇਥਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮਾਨਂਦੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਗੁਹਾਦੌ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਜਗਤ੍ਸਂਮੋਹਨਾਲਯੇ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਜਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਜੀਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਆਨਂਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਨਂਤਂ ਸਤ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਸੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤੀਨਾਮੇਤਦੀਰਿਤਮ੍ । ਯੋਵਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਦਾਨੇਨ ਸੋਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਇਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਆਨਂਦਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਿਰਫ ਆਨੰਦਮਈ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਜਾਯਤੇ । ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਂਤਰੇ ਤਦ੍ਗਮਨਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਵਪਰੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵ, ਅਟੱਲ, ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਭਿਖਾਰੀ ਲਈ ਜੋ ਵਰਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ, ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰੇਤ ਨਿਯਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਦੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਂਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਯਤੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਝੂਠ ਬੋਲ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤੇਨਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਮਨ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਤृष੍ਣਾ ਯਾਚ੍ਞਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ । ਯਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ੨੭ ਦ੍ਰਵਿਣ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤਚ੍ਯੁਤਃ
ਹਿੰਸਾ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੰਗਣਾ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੌਲਤ 'ਦ੍ਰਵਿ' ਜੀਵਨ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਹਿਂਸਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਭਿਕਖੂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਚਰਨ ਸਚੇਤ ਰਹਿ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ—
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਕਂਦੇਤੇਂਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਯਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਿਗ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਦਿਵਾਸ੍ਕਂਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਬੁਧਾਃ
ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਡਿਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਸਮ੍ਹਾਲ ਲੈਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਨ੍ਨੇ ਮਧੁਮਾਂਸੇ ਚ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇੱਕਲਾ ਖਾਣਾ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਖਾਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿਤ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯੋਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਜੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ, ਅਟੱਲ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣੋ।