ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚ ਸਤਤਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਥ ਨਿਵਸਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤਿਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਾਂਤ 'ਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਯਤੀ, ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਵੇਦਮੇਵਾਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਤਪਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਦਯਾ ਚ ਸਂਤੋषੋ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵੇਦਾਂਤਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠੋ ਵਾ ਪਂਚਯਜ੍ਞਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ; ਵੈਦਾਂਤਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਓ।
ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਨੈਵ ਤੇਨ ਹਿ । ਹੋਮਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹੋਮ ਮੰਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚਾਨ੍ਵਹਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਜਪੇਤ੍ । ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਸਤਤਂ ਦੇਵਮੇਕਾਂਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪੇ; ਸਦਾ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਏਕਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਏਕਵਾਸਾ ਦ੍ਵਿਵਾਸਾ ਵਾ ਸ਼ਿਖੀ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍ । ਕਮਂਡਲੁਕਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਂਡੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਖਾਣਾ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਇਕ ਜਾਂ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਜੂੜੀ ਹੋਵੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਦੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਯਤਿਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮੈਕੋਨषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਯਤੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲਾ ਉਣਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਲਮੂਲੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਜਾਂ ਫਲ-ਮੂਲ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਕਕਾਲਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਹਿ ਯਤਿਰ੍ਵਿषਯੇष੍ਵਪਿ ਸਜ੍ਜਤਿ
ਉਹ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਵਧੇਰੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਯਤੀ ਭਿਖਿਆ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਗਾਰਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਲਾਭੇ ਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ । ਗੋਦੋਹਮਾਤ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠੇਤ ਕਾਲਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਧੋਮੁਖਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖਿਆ ਲਵੇ, ਜੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਲਵੇ; ਭਿਖਿਆਰੀ ਗੋ-ਦੋਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਤਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਠਹਿਰੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯ ਪਾਣੀ ਪਾਦੌ ਚ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ 'ਭਿਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲਵੇ, ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੇ; ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੁਂਜੀਤ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਰਃ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਃ ਪਂਚ ਗ੍ਰਾਸਾਨष੍ਟੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਖਾਣਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ; ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਖਾਏ।
ਆਚਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਲਾਬੁਦਾਰੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਂ ਵੈਣਵਂ ਤਥਾ
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਲਾਬੂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਟੋਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਯਤਿਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਨੂ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਤੀ ਲਈ ਚਾਰ ਕਟੋਰੀਆਂ ਹਨ: ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ, ਮੱਧ ਰਾਤ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ।
ਸਂਧ੍ਯਾਸੂਕ੍ਤਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਨਿਲਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ 'ਵਿਸ਼ਵ' ਨਾਮਕ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤਮਸਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਧਾਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨਂਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਨੰਦਮਈ, ਸਦਾ ਚਿਰਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤੀਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਦਂਤਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ੴਕਾਰਾਂਤੇਥਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮਾਨਂਦੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਗੁਹਾਦੌ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਜਗਤ੍ਸਂਮੋਹਨਾਲਯੇ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਜਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਜੀਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਆਨਂਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਨਂਤਂ ਸਤ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਸੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤੀਨਾਮੇਤਦੀਰਿਤਮ੍ । ਯੋਵਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਦਾਨੇਨ ਸੋਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਇਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਆਨਂਦਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਿਰਫ ਆਨੰਦਮਈ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਜਾਯਤੇ । ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਂਤਰੇ ਤਦ੍ਗਮਨਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਵਪਰੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵ, ਅਟੱਲ, ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਭਿਖਾਰੀ ਲਈ ਜੋ ਵਰਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ, ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰੇਤ ਨਿਯਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਦੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।