ਗ੍ਰਾਮਾਂਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਦੇਵਾਲਯੇਪਿ ਵਾ । ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਃ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ, ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਰਹੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਹੇਨ ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦੇਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਦ੍ਯਤਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖਿਆ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨਾ ਲਏ; ਜੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਤੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਾਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਃ
ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਗ ਤੇ ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੌਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਨਿਸ੍ਪृਹਃ । ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਦਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰੁਕਦਾ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਨਿਰਲੋਭ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਣੀਂ ਮਨਃਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨੈਕਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਾਭ੍ਯੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਬੋਲੋ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੋ। ਭਿਖਿਆਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਵੱਸੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਯੁਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਮਂਡਲੁਕਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਵਾਸਰਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲਓ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਦਂਭਾਹਂਕਾਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਂਦਾਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੂੜੀ ਪਹਿਨੋ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੋ, ਝੂਠ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ, ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਗੁਣੋਪੇਤੋ ਯਦਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਵਾਖ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਜੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਦੀਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਾਲਯਾਦਿषੁ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਜੂੜੀ ਪਹਿਨੋ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਓ।
ਧੌਤਕਾषਾਯਵਸਨੋ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਨ੍ਨਤਨੂਰੁਹਃ । ਅਧਿਯਜ੍ਞਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਪੇਦਾਧਿਦੈਵਿਕਮੇਵ ਚ
ਧੋਏ ਹੋਏ ਗੇਰੂਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਯਜਨ ਸੰਬੰਧੀ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚ ਸਤਤਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਥ ਨਿਵਸਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤਿਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਾਂਤ 'ਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਯਤੀ, ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਵੇਦਮੇਵਾਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਤਪਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਦਯਾ ਚ ਸਂਤੋषੋ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵੇਦਾਂਤਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠੋ ਵਾ ਪਂਚਯਜ੍ਞਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ; ਵੈਦਾਂਤਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਓ।
ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਨੈਵ ਤੇਨ ਹਿ । ਹੋਮਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹੋਮ ਮੰਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚਾਨ੍ਵਹਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਜਪੇਤ੍ । ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਸਤਤਂ ਦੇਵਮੇਕਾਂਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪੇ; ਸਦਾ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਏਕਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਏਕਵਾਸਾ ਦ੍ਵਿਵਾਸਾ ਵਾ ਸ਼ਿਖੀ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍ । ਕਮਂਡਲੁਕਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਂਡੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਖਾਣਾ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਇਕ ਜਾਂ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਜੂੜੀ ਹੋਵੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਦੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਯਤਿਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮੈਕੋਨषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਯਤੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲਾ ਉਣਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਲਮੂਲੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਜਾਂ ਫਲ-ਮੂਲ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਕਕਾਲਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਹਿ ਯਤਿਰ੍ਵਿषਯੇष੍ਵਪਿ ਸਜ੍ਜਤਿ
ਉਹ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਵਧੇਰੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਯਤੀ ਭਿਖਿਆ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਗਾਰਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਲਾਭੇ ਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ । ਗੋਦੋਹਮਾਤ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠੇਤ ਕਾਲਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਧੋਮੁਖਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖਿਆ ਲਵੇ, ਜੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਲਵੇ; ਭਿਖਿਆਰੀ ਗੋ-ਦੋਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਤਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਠਹਿਰੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯ ਪਾਣੀ ਪਾਦੌ ਚ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ 'ਭਿਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲਵੇ, ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੇ; ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੁਂਜੀਤ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਰਃ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਃ ਪਂਚ ਗ੍ਰਾਸਾਨष੍ਟੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਖਾਣਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ; ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਖਾਏ।
ਆਚਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਲਾਬੁਦਾਰੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਂ ਵੈਣਵਂ ਤਥਾ
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਲਾਬੂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਟੋਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਯਤਿਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਨੂ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਤੀ ਲਈ ਚਾਰ ਕਟੋਰੀਆਂ ਹਨ: ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ, ਮੱਧ ਰਾਤ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ।
ਸਂਧ੍ਯਾਸੂਕ੍ਤਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਨਿਲਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ 'ਵਿਸ਼ਵ' ਨਾਮਕ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤਮਸਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਧਾਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨਂਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਨੰਦਮਈ, ਸਦਾ ਚਿਰਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤੀਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਦਂਤਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ੴਕਾਰਾਂਤੇਥਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮਾਨਂਦੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਗੁਹਾਦੌ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਜਗਤ੍ਸਂਮੋਹਨਾਲਯੇ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਜਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।