ਅਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤੋ ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਪਸੇष੍ਵੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਯਾਤ੍ਰਿਕਂ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਹਰੇਤ੍
ਜਾਂ, ਮুনি ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਟਿਕਾਣਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ; ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਭਿਖਾ ਲਏ।
ਗृਹਮੇਧਿषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਵਨਚਾਰਿषੁ । ਗ੍ਰਾਮਾਦਾਹृਤ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਵਨੇ ਵਸਨ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪੁਟੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਕਲੇਨ ਵਾ । ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚੋਪਨਿषਦ ਆਤ੍ਮਸਂਸਿਦ੍ਧਯੇ ਜਪੇਤ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਆਤਮ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਿਕਂ ਵਾਸੌ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਨਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ; ਮਹਾ-ਪ੍ਰਸਥਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਧਰ੍ਮੋ ਨਾਮਾष੍ਟਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤृਤੀਯਂ ਭਾਗਮਾਯੁषਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਚਾਯੁषੋ ਭਾਗਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨ ਨਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੰਨਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾਏ।
ਅਗ੍ਨੀਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਯਦਾ ਮਨਸਿ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ । ਤਦਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਿਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਨਿਆਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯੇष੍ਟਿਮਾਗ੍ਨੇਯੀਮਥਵਾ ਪੁਨਃ । ਦਾਂਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕषਾਯੋਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨੋऽਪਰੇ । ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੈਦ ਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਮ ਦੇ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦੋਵਾਂਦਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਵੇਦਮੇਵਾਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਸ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵੈਦ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਸਾਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਪਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਚੈਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨੀ ਤ੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋ ਮਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਲਿਂਗਂ ਵਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗਿਆਨੀ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਃ ਪਰ੍ਣਭੋਜਨਃ । ਜੀਰ੍ਣਕੌਪੀਨਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਨਿਰਮਮ, ਨਿਰਭੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੋਵਾਂਦਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਲੰਗੋਟੀ ਪਹਿਨਦਾ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਗ੍ਰਾਮਾਦਨ੍ਨਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਰਤਿਰਾਸੀਤ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਸ਼ਿषਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖੇ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਆਤਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋਵੇ।
ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਸਹਾਯੇਨ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਰੇਦਿਹ । ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਜੀਵਨਮ੍
ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੁਖ ਲਈ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰੇ; ਨਾ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜੀਵਨ 'ਤੇ।
ਕਾਲਮੇਵ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਂ ਭृਤਕੋ ਯਥਾ । ਨਾਧ੍ਯੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਜਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਏਕਵਾਸਾਥ ਵਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨੋਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਲੰਗੋਟੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਮੁਂਡੀ ਸ਼ਿਖੀ ਵਾਥ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਂਡੀ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਕਾषਾਯਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰੀ, ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਦੇਵਾਲਯੇਪਿ ਵਾ । ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਃ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ, ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਰਹੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਹੇਨ ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦੇਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਦ੍ਯਤਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖਿਆ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨਾ ਲਏ; ਜੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਤੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਾਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਃ
ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਗ ਤੇ ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੌਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਨਿਸ੍ਪृਹਃ । ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਦਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰੁਕਦਾ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਨਿਰਲੋਭ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਣੀਂ ਮਨਃਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨੈਕਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਾਭ੍ਯੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਬੋਲੋ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੋ। ਭਿਖਿਆਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਵੱਸੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਯੁਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਮਂਡਲੁਕਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਵਾਸਰਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲਓ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਦਂਭਾਹਂਕਾਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਂਦਾਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੂੜੀ ਪਹਿਨੋ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੋ, ਝੂਠ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ, ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਗੁਣੋਪੇਤੋ ਯਦਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਵਾਖ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਜੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਦੀਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਾਲਯਾਦਿषੁ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਜੂੜੀ ਪਹਿਨੋ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਓ।
ਧੌਤਕਾषਾਯਵਸਨੋ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਨ੍ਨਤਨੂਰੁਹਃ । ਅਧਿਯਜ੍ਞਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਪੇਦਾਧਿਦੈਵਿਕਮੇਵ ਚ
ਧੋਏ ਹੋਏ ਗੇਰੂਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਯਜਨ ਸੰਬੰਧੀ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ।