ਨਕ੍ਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਦਿਵਾ ਚਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਕਾਲਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਿਂ ਵਾਪ੍ਯष੍ਟਮਕਾਲਿਕਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ; ਚੌਥੇ ਵੇਲੇ ਖਾਏ ਜਾਂ ਅਠਵੇਂ ਵੇਲੇ ਵੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਵਿਧਾਨੈਰ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਕृष੍ਣੇ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ੇਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਯਵਾਗੂਂ ਕ੍ਵਥਿਤਾਂ ਸਕृਤ੍
ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਨਣੀ ਤੇ ਅੰਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖੇ; ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ ਖਾਏ।
ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਕੇਵਲੈਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੈਃ ਸ੍ਵਯਂਸ਼ੀਰ੍ਣੈਰ੍ਵੈਖਾਨਸਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਖਾਨਸਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ।
ਭੂਮੌ ਵਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਦੈਰ੍ਦਿਨਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਰੇਨ੍ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੁੜਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ; ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਧੀਰਜ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਂਚਤਪਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਭ੍ਰਾਵਕਾਸ਼ਿਕਃ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਹੇਮਂਤੇ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇਤ੍ਤਪਃ
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰੇ; ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਾਏ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਏਕਪਾਦੇਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਮਰੀਚਿਂ ਵਾ ਪਿਬੇਤ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਏ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੀਵੇ।
ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਧੂਮਗੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦੂष੍ਮਗਃ ਸੋਮਪੋਪਿ ਵਾ । ਪਯਃ ਪਿਬੇਚ੍ਛੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਰਮ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਅੰਮਾਵਸ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਗੋਮੂਤ੍ਰ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਸਦਾ । ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰੇ; ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਾਪ ਸਦਾ ਕਰੇ।
ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋਧ੍ਯੇਤਾ ਵੇਦਾਂਤਾਭ੍ਯਾਸਤਤ੍ਪਰਃ । ਯਮਾਨ੍ਸੇਵੇਤ ਸਤਤਂ ਨਿਯਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਸਦਾ ਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਭਾਏ।
ਅਥ ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਅਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤੋ ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਪਸੇष੍ਵੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਯਾਤ੍ਰਿਕਂ ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਹਰੇਤ੍
ਜਾਂ, ਮুনি ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਟਿਕਾਣਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ; ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਭਿਖਾ ਲਏ।
ਗृਹਮੇਧਿषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਵਨਚਾਰਿषੁ । ਗ੍ਰਾਮਾਦਾਹृਤ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਵਨੇ ਵਸਨ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪੁਟੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਕਲੇਨ ਵਾ । ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚੋਪਨਿषਦ ਆਤ੍ਮਸਂਸਿਦ੍ਧਯੇ ਜਪੇਤ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਆਤਮ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਿਕਂ ਵਾਸੌ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਨਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ; ਮਹਾ-ਪ੍ਰਸਥਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਧਰ੍ਮੋ ਨਾਮਾष੍ਟਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤृਤੀਯਂ ਭਾਗਮਾਯੁषਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਚਾਯੁषੋ ਭਾਗਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨ ਨਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੰਨਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾਏ।
ਅਗ੍ਨੀਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਯਦਾ ਮਨਸਿ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ । ਤਦਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਿਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਨਿਆਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯੇष੍ਟਿਮਾਗ੍ਨੇਯੀਮਥਵਾ ਪੁਨਃ । ਦਾਂਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕषਾਯੋਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨੋऽਪਰੇ । ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੈਦ ਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਮ ਦੇ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦੋਵਾਂਦਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਵੇਦਮੇਵਾਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਸ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵੈਦ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਸਾਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਪਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਚੈਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨੀ ਤ੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋ ਮਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਲਿਂਗਂ ਵਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗਿਆਨੀ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਃ ਪਰ੍ਣਭੋਜਨਃ । ਜੀਰ੍ਣਕੌਪੀਨਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਨਿਰਮਮ, ਨਿਰਭੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੋਵਾਂਦਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਲੰਗੋਟੀ ਪਹਿਨਦਾ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਗ੍ਰਾਮਾਦਨ੍ਨਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਰਤਿਰਾਸੀਤ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਸ਼ਿषਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖੇ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਆਤਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋਵੇ।
ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਸਹਾਯੇਨ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਰੇਦਿਹ । ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਜੀਵਨਮ੍
ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੁਖ ਲਈ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰੇ; ਨਾ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜੀਵਨ 'ਤੇ।
ਕਾਲਮੇਵ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਂ ਭृਤਕੋ ਯਥਾ । ਨਾਧ੍ਯੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਜਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਏਕਵਾਸਾਥ ਵਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨੋਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਲੰਗੋਟੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਮੁਂਡੀ ਸ਼ਿਖੀ ਵਾਥ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਂਡੀ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਕਾषਾਯਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰੀ, ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।