ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਤਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ । ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗृਹੇ
ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ—
ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਉਹ ਚੀਜ਼ ਗੁਣਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ, ਵਿਸੁਵ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ—
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ—
ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭੂਤਿਕਾਮੇਨ ਤਥਾ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ, ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੁਰੇषੁ ਚ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—
ਨਿਵਾਰਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇਲਾਯਾਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਕਾਲ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਃ ਨ ਵਸੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਜ੍ਞਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਰਾਜਾ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤੀਹ ਸ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤੋ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਂਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਸਤ੍ਯਸਂਯਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤਮਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਮੂਰ੍ਖਮਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਮੂਰਖ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਪੀ ਦਹਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੀਲਵਿਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਰਿਤਰ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਯੋਰ੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਚਿਤਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਹੋਰ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ । ਨ ਵਾਰ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇ ਹੈਤੁਕੇਪਿ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਲਟ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਪਾਖਂਡੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਵੇਦਵਿਦਿਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਰੂਪ੍ਯਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਿਲਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ, ਵੈਦ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਲਿਪ੍ਸੇਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਿਤ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦਾਨ ਲੈਣ।
ਅਪਿ ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਵृਤ੍ਤਿਸਂਕੋਚਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨੇਹੇਤ ਧਨਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਲੋੜ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁੰਝ ਨਹੀਂ।
ਧਨਲੋਭੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਦੇਵ ਹੀਯਤੇ । ਵੇਦਾਨਧੀਤ੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚਾਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ—
ਨ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਤੋषਾਦ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਰੁਚਿਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨ ਤੁ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਉਹ ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦਧਿਕਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤ੍ਯਧੋਗਤਿਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਤੋषਂ ਨ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਚੌਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ । ਗੁਰੁਂ ਭृਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੋਜ੍ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥੀਨ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਤੁ ਤृਪ੍ਯੇਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ । ਏਵਂ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਉਹ ਸੰਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਅਸਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਵਿਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਏष ਵਃ ਕਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਯਤਂ ਤਥਾਨੁष੍ਠਾਪਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਉਦਾਸੀਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸਿਖਾਓ।
ਇਤਿ ਦੇਵਮਨਾਦਿਮੇਕਮੀਸ਼ਂ ਗृਹਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਰ੍ਚਯੇਦਜਸ੍ਰਮ੍ । ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਨ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਇੱਕ ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭਾਗਮਾਯੁषਃ । ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਦਾਰਃ ਸਾਗ੍ਨਿਰੇਵ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਭਾਗ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਨਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਪਤ੍ਯਂ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—