ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਗਂ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇऽਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਯੋਗ, ਮੁਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਯੇਤ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੇ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਪੂਜਯਂਤਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚਾਪਿ ਭੋਗਿਨਃ । ਵਾਰਿਦਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਲਦਾਨਂ ਤਤੋਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਭੂਤੇਸ਼ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਮਿष੍ਟਾਂ ਦੀਪਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭੂਮਿਦਃ ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਦਃ
ਜੋ ਤੇਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਜ਼ਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਦਾਤਾਗ੍ਰ੍ਯਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਰੂਪ੍ਯਦੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਦਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸਾਲੋਕ੍ਯਮਸ਼੍ਵਦੋ ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਵਾਰੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵੇष੍ਟਾਂ ਗੋਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਤਰੱਕੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਵਾਰੀ ਜਾਂ ਖਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਦਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਜੋ ਅਨਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਗਵਾਂ ਚਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਂਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਾਕਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੇਜ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਔषਧਂ ਸ੍ਨੇਹਮਾਹਾਰਂ ਰੋਗਿਣੋ ਰੋਗਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਆਹਾਰ ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਤਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ । ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗृਹੇ
ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ—
ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਉਹ ਚੀਜ਼ ਗੁਣਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ, ਵਿਸੁਵ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ—
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ—
ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭੂਤਿਕਾਮੇਨ ਤਥਾ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ, ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੁਰੇषੁ ਚ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—
ਨਿਵਾਰਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇਲਾਯਾਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਕਾਲ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਃ ਨ ਵਸੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਜ੍ਞਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਰਾਜਾ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤੀਹ ਸ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤੋ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਂਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਸਤ੍ਯਸਂਯਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤਮਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਮੂਰ੍ਖਮਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਮੂਰਖ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਪੀ ਦਹਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੀਲਵਿਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਰਿਤਰ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਯੋਰ੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਚਿਤਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਹੋਰ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ । ਨ ਵਾਰ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇ ਹੈਤੁਕੇਪਿ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਲਟ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਪਾਖਂਡੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਵੇਦਵਿਦਿਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਰੂਪ੍ਯਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਿਲਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ, ਵੈਦ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਲਿਪ੍ਸੇਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਿਤ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦਾਨ ਲੈਣ।
ਅਪਿ ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਵृਤ੍ਤਿਸਂਕੋਚਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨੇਹੇਤ ਧਨਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਲੋੜ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁੰਝ ਨਹੀਂ।