ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤੈਃ ਪੂਜਨੀਯਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਏषਾ ਤਿਥਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ਼ ਦੇ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਸ਼ੁਚੌ
ਉਸ ਦਿਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਸ਼ੁਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਵਰ ਸਮਝ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਾਪਿ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਯੋ ਹਿ ਯਾਂ ਦੇਵਤਾਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਸ਼ੁਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋषਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਲਾਭੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਤੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਫਲਮਭੀਪ੍ਸਤਾ
ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੂਰਤੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੂਰਤੀ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿਭੂਤਿਕਾਮਃ ਸਤਤਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਿ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਤਕਦੀਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਕਾਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜ੍ਞਾਨਕਾਮੁਕਃ । ਆਰੋਗ੍ਯਕਾਮੋਥ ਰਵਿਂ ਧਨਕਾਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਆਤਮਕ ਚਮਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ; ਜੋ ਸਿਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਵੀ ਦੀ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵੈ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਭੋਗਕਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਬਲਕਾਮਃ ਸਮੀਰਣਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਗਂ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇऽਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਯੋਗ, ਮੁਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਯੇਤ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੇ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਪੂਜਯਂਤਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚਾਪਿ ਭੋਗਿਨਃ । ਵਾਰਿਦਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਲਦਾਨਂ ਤਤੋਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਭੂਤੇਸ਼ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਮਿष੍ਟਾਂ ਦੀਪਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭੂਮਿਦਃ ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਦਃ
ਜੋ ਤੇਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਜ਼ਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਦਾਤਾਗ੍ਰ੍ਯਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਰੂਪ੍ਯਦੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਦਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸਾਲੋਕ੍ਯਮਸ਼੍ਵਦੋ ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਵਾਰੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵੇष੍ਟਾਂ ਗੋਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਤਰੱਕੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਵਾਰੀ ਜਾਂ ਖਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਦਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਜੋ ਅਨਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਗਵਾਂ ਚਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਂਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਾਕਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੇਜ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਔषਧਂ ਸ੍ਨੇਹਮਾਹਾਰਂ ਰੋਗਿਣੋ ਰੋਗਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਆਹਾਰ ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਤਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ । ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗृਹੇ
ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ—
ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਉਹ ਚੀਜ਼ ਗੁਣਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ, ਵਿਸੁਵ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ—
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ—
ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭੂਤਿਕਾਮੇਨ ਤਥਾ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ, ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੁਰੇषੁ ਚ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—
ਨਿਵਾਰਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇਲਾਯਾਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਕਾਲ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਃ ਨ ਵਸੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।