ਅਸਂਗਤਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯੁषਿਤਂ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਕਾਕਕੁਕ੍ਕੁਟਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਕृਮਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਿਆਰਾ ਜਾਂ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡੋ।
ਮਨੁष੍ਯੈਰਪ੍ਯਵਘ੍ਰਾਤਂ ਕੁष੍ਠਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਨ ਰਜਸ੍ਵਲਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾ ਸਰੋਗਯਾ
ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ, ਕੋੜੀ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ, ਮਾਸਿਕ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਬਦਚਲਣ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਓ।
ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਸਾ ਵਾਪਿ ਪਰਵਾਸੋਥ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਵਤ੍ਸਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮੇषਸ੍ਯਾਨਿਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯ ਚ
ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ, ਮਰੇ ਬਛੜੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੂਧ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਭੇਡ ਜਾਂ ਬਕਰੀ ਨੇ ਬੱਚਾ ਨਾ ਜਣਿਆ ਹੋਵੇ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।
ਆਵਿਕਂ ਸਂਧਿਨੀਕ੍ਸ਼ੀਰਮਪੇਯਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਬਲਾਕਂ ਹਂਸਦਾਤ੍ਯੂਹਂ ਕਲਵਿਂਕਂ ਸ਼ੁਕਂ ਤਥਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਭੇਡ ਦਾ ਦੂਧ ਜਾਂ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀ ਬਕਰੀ ਦਾ ਦੂਧ ਨਾ ਪੀਓ। ਬਗਲਾ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਕਲਵੀ, ਤੋਤਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ।
ਕੁਰੁਰਂ ਚ ਚਕੋਰਂ ਚ ਜਾਲਪਾਦਂ ਚ ਕੋਕਿਲਮ੍ । ਵਾਯਸਾਨ੍ਖਂਜਰੀਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁਰਲਾ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਕੋਕਿਲ, ਕਾਂ, ਖੰਜਰੀਟ, ਬਾਜ ਅਤੇ ਗਿੱਧ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡੋ।
ਉਲੂਕਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕਂ ਚ ਭਾਸਂ ਪਾਰਾਵਤਂ ਤਥਾ । ਕਪੋਤਂ ਟਿਟ੍ਟਿਭਂ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਮੇਵ ਚ
ਉਲੂ, ਚਕਰਵਾਕ, ਭਾਸ, ਪਾਰਾਵਤ, ਕਬੂਤਰ, ਟਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ।
ਸਿਂਹਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਚ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸੂਕਰਮੇਵ ਚ । ਸ਼ृਗਾਲਂ ਮਰ੍ਕਟਂ ਚੈਵ ਗਰ੍ਦ੍ਦਭਂ ਨ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ, ਗਿੱਦੜ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਗਧਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਪਮृਗਾਞ੍ਛਿਖਿਨੋਨ੍ਯਾਨ੍ਵਨੇਚਰਾਨ੍ । ਜਲੇਚਰਾਨ੍ਸ੍ਥਲਚਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਧਾਰਣਾ
ਸੱਪ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੋਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ, ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਗੋਧਾ ਕੂਰ੍ਮਃ ਸ਼ਸ਼ਃ ਖਡ੍ਗਃ ਸਲ੍ਲਕਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਪਂਚਨਖਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਗੋਧਾ, ਕਛੂਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗੈਂਡਾ ਅਤੇ ਸੱਲਕ — ਇਹ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੂ ਨੇ ਐਸਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸ਼ਲ੍ਕਾਨ੍ਭੁਂਜੀਤ ਮਾਂਸਂ ਰੌਰਵਮੇਵ ਚ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਪੰਖ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਖਾਓ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮਯੂਰਂ ਤਿਤ੍ਤਿਰਂ ਚੈਵ ਕਪੋਤਂ ਚ ਕਪਿਂਜਲਮ੍ । ਵਾਰ੍ਧ੍ਰੀਣਸਂ ਬਕਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੀਨਂ ਹਂਸਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਮੋਰ, ਟਿੱਟੀਰ, ਕਬੂਤਰ, ਕਪਿੰਜਲ, ਗਿੱਧ, ਬਗਲਾ, ਮੱਛੀ, ਹੰਸ ਤੇ ਪਟ੍ਰidge ਖਾਣ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ।
ਸ਼ਫਰੀ ਸਿਂਹਤੁਂਡਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਠੀਨਰੋਹਿਤੌ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼ਫਰੀ ਮੱਛੀ, ਸਿੰਘਤੁੰਡ, ਪਾਠੀਨ ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ — ਇਹ ਮੱਛੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦੇषਾਂ ਮਾਂਸਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਚਾਤ੍ਯਯੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਸ, ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਚਾਹੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਨੈਵ ਮਾਂਸਾਨਿ ਸ਼ੇषਭੋਜੀ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਔषਧਾਰ੍ਥਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਯਜ੍ਞਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਬਚੀ ਹੋਈ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਦਵਾਈ ਲਈ, ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਾਂ ਯਜਨ ਲਈ।
ਆਮਂਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਵਾ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼ੁਰੋਮਾਣਿ ਤਾਵਨ੍ਨਰਕਮृਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦੇਯਂ ਵਾਪ੍ਯਪੇਯਂ ਵਾ ਤਥੈਵਾਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਨਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਛੋਹਿਆ ਜਾਵੇ — ਇਹ ਸਦਾ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਰਾਬ ਬਾਰੇ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਦ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਤਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭਾष੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਜੇ ਪੀ ਲਏ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਪ੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪੀਤ੍ਵਾऽਪੇਯਾਨ੍ਯਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨ ਜਹਾਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲਏ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀ ਲਏ, ਉਹ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਹਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਅਪੇਯਾਨਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈ ਤਥਾ ਚੇਦ੍ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਛੱਡੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨਿਯਮੋ ਨਾਮ षਟ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਖਾਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਨਿਯਮ' ਨਾਮਕ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਧਰ੍ਮ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭਿਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਅਰ੍ਥਾਨਾਮੁਚਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍ । ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਭਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਧਨ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੇਣਾ — ਇਸ ਨੂੰ 'ਦਾਨ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਦਤ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ੇषਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੋ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਾਨ ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਦਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਿਮਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿੱਤ, ਨਿਮਿਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ; ਚੌਥਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਨੁਪਕਾਰਿਣੇ । ਅਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਬਿਨਾ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਮੀਦ, ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਦਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੀਯਤੇ ਵਿਦੁषਾਂ ਕਰੇ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਦੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦਾਨਂ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਮਿਤਕ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਪਤ੍ਯਵਿਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਦਾਨਂ ਤਤ੍ਕਾਮ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਮृषਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਿਂਤਕੈਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਚੇਤਸਾ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਹੈ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਰਜ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਉੱਦਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੁਟੁਂਬਭੁਕ੍ਤਿਵਸਨਾਦ੍ਦੇਯਂ ਯਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੀਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਨ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਕਪੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਆਪਣਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।