ਸ੍ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਤਿਕਯੋਰਨ੍ਨਂ ਦੇਵਤਾਨਿਂਦਕਸ੍ਯ ਚ । ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਚੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਜਿਤਸ੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਨਂ ਯਸ੍ਯ ਚੋਪਪਤਿਰ੍ਗृਹੇ । ਉਤ੍ਸृष੍ਟਸ੍ਯ ਕਦਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥੈਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੀਯੋਨ੍ਨਂ ਚ ਸਂਘਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਜੀਵਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ । ਭੀਤਸ੍ਯ ਰੁਦਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮਵਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਪਾਪੀ, ਜਥੇ ਵਿਚ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਰੋ ਰਹੇ, ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਃ ਪਾਪਰੁਚੇਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਂ ਮृਤਕਸ੍ਯ ਚ । ਵृਥਾਪਾਕਸ੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਾਵਾਨ੍ਨਂ ਚਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿਰੋਧੀ, ਮਾੜੀ ਰੁਚੀ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾ, ਵਿਅਰਥ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਸ਼ ਦਾ ਤੇ ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ । ਕਾਰੁਕਾਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦਾ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਂਡਾਨ੍ਨਂ ਘਾਂਟਿਕਾਨ੍ਨਂ ਚ ਭਿषਜਾਮਨ੍ਨਮੇਵ ਚ । ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਜਨਨਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਪਰਿਵੇਤ੍ਰਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਘੰਟੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਦਵਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੌਕਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਭੁਵੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਥੈਵ ਦਿਧਿषੂਪਤੇਃ । ਅਵਜ੍ਞਾਤਂ ਚਾਵਧੂਤਂ ਸਰੋषਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਮੁੜ ਵਿਆਹੀਆਂ, ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਨਿੰਦਿਆ, ਤਿਆਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਪਿ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦੁष੍ਕृਤਂ ਹਿ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਨੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਕਾ ਕੁਲਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਗੋਪਾਲੋ ਵਾਹਨਾਪਿ ਤੌ
ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਮਿੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਾ ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਕੁਸ਼ੀਲਵਃ ਕੁਂਭਕਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕਰ੍ਮਕ ਏਵ ਚ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਘੜਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਏਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਗੁਣਂ ਬੁਧੈਃ । ਪਾਯਸਂ ਸ੍ਨੇਹਪਕ੍ਵਂ ਚ ਗੋਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸਕ੍ਤਵਃ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇਖਣ ਕਿ ਇਹ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਤਾਂ: ਖੀਰ, ਘੀ ਵਿਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਰੋਟੀ।
ਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਚੈਵ ਤੈਲਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਵृਂਤਾਕਂ ਨਾਲਿਕਾਸ਼ਾਕਂ ਕੁਸੁਂਭਂ ਭਸ੍ਮਕਂ ਤਥਾ
ਤਿਲ ਦਾ ਪਿੰਡ ਤੇ ਤੇਲ ਦੁਜਾਤੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਬੈਗਨ, ਸਾਗ, ਕੁਸੁੰਭ ਤੇ ਭਸਮਕਾ ਅਨਾਜ ਵੀ।
ਪਲਾਂਡੁਂ ਲਸ਼ੁਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਸਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਛਤ੍ਰਾਕਂ ਵਿਡ੍ਵਰਾਹਂ ਚ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਂ ਪੀਯੂषਮੇਵ ਚ
ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਖਮੀਰ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਰਸ ਜਾਂ ਲਾਵਾ, ਖੁੰਬ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਉਬਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ — ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲਯਂ ਵਿਮੁਖਂ ਚੈਵ ਕੋਰਕਾਣਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਗृਂਜਨਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਂ ਚੈਵ ਕੂष੍ਮਾਂਡਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਅਧ-ਪੱਕੇ ਕੋਰਿਆਂ, ਤਮਾਰਿਸਕ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਘੀਆ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦੁਂਬਰਮਲਾਬੁਂ ਚ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪਤਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਥਾ ਕृਸਰਸਂਯਾਵੌ ਪਾਯਸਾਪੂਪਮੇਵ ਚ
ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਲੌਕੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸਰ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਪਕਵਾਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਪਾਕृਤ ਮਾਂਸਂ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਹਵੀਂषਿ ਚ । ਯਵਾਗੂਂ ਮਾਤੁਲਿਗਂ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਪ੍ਯਨੁਪਾਕृਤਾਨ੍
ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਜੌ ਦੀ ਖੀਚੜੀ, ਨਿੰਬੂ ਅਤੇ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੀਪਂ ਕਪਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਚੋਦ੍ਧृਤਸ੍ਨੇਹਂ ਦੇਵਧਾਨ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਨਿਪਾ, ਕੈਥ ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇਲ ਦੀ ਖਲ, ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਘੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਤਿਲਸਂਬਂਧਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਧਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪਯਸਾ ਤਕ੍ਰਂ ਨਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਪਯੋਜਯੇਤ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡੋ। ਦੂਧ ਨਾਲ ਛਕਾ ਨਾ ਪੀਓ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾ ਵਰਤੋ।
ਕृਮਿਦੁष੍ਟਂ ਭਾਵਦੁष੍ਟਂ ਮृਤ੍ਸਂਸਰ੍ਗਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕृਮਿਕੀਟਾਵਪਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਹृਤ੍ਕ੍ਲੇਦਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ, ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਕਿਟਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਦੀ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਭੋਜਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡੋ।
ਸ਼੍ਵਾਘ੍ਰਾਤਂ ਚ ਪੁਨਃ ਸਿਦ੍ਧਂ ਚਂਡਾਲਾਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਥਾ । ਉਦਕ੍ਯਯਾ ਚ ਪਤਿਤੈਰ੍ਗਵਾ ਸਂਘ੍ਰਾਤਮੇਵ ਚ
ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਪਕਾਇਆ, ਚੰਡਾਲ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਮਾਸਿਕ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਗਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ ਭੋਜਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡੋ।
ਅਸਂਗਤਂ ਪਰ੍ਯ੍ਯੁषਿਤਂ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਕਾਕਕੁਕ੍ਕੁਟਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਕृਮਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਿਆਰਾ ਜਾਂ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡੋ।
ਮਨੁष੍ਯੈਰਪ੍ਯਵਘ੍ਰਾਤਂ ਕੁष੍ਠਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਨ ਰਜਸ੍ਵਲਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾ ਸਰੋਗਯਾ
ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ, ਕੋੜੀ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ, ਮਾਸਿਕ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਬਦਚਲਣ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਓ।
ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਸਾ ਵਾਪਿ ਪਰਵਾਸੋਥ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਵਤ੍ਸਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮੇषਸ੍ਯਾਨਿਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯ ਚ
ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ, ਮਰੇ ਬਛੜੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੂਧ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਭੇਡ ਜਾਂ ਬਕਰੀ ਨੇ ਬੱਚਾ ਨਾ ਜਣਿਆ ਹੋਵੇ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।
ਆਵਿਕਂ ਸਂਧਿਨੀਕ੍ਸ਼ੀਰਮਪੇਯਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਬਲਾਕਂ ਹਂਸਦਾਤ੍ਯੂਹਂ ਕਲਵਿਂਕਂ ਸ਼ੁਕਂ ਤਥਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਭੇਡ ਦਾ ਦੂਧ ਜਾਂ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀ ਬਕਰੀ ਦਾ ਦੂਧ ਨਾ ਪੀਓ। ਬਗਲਾ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਕਲਵੀ, ਤੋਤਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ।
ਕੁਰੁਰਂ ਚ ਚਕੋਰਂ ਚ ਜਾਲਪਾਦਂ ਚ ਕੋਕਿਲਮ੍ । ਵਾਯਸਾਨ੍ਖਂਜਰੀਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁਰਲਾ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਕੋਕਿਲ, ਕਾਂ, ਖੰਜਰੀਟ, ਬਾਜ ਅਤੇ ਗਿੱਧ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡੋ।
ਉਲੂਕਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕਂ ਚ ਭਾਸਂ ਪਾਰਾਵਤਂ ਤਥਾ । ਕਪੋਤਂ ਟਿਟ੍ਟਿਭਂ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਮੇਵ ਚ
ਉਲੂ, ਚਕਰਵਾਕ, ਭਾਸ, ਪਾਰਾਵਤ, ਕਬੂਤਰ, ਟਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ।
ਸਿਂਹਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਚ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸੂਕਰਮੇਵ ਚ । ਸ਼ृਗਾਲਂ ਮਰ੍ਕਟਂ ਚੈਵ ਗਰ੍ਦ੍ਦਭਂ ਨ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ, ਗਿੱਦੜ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਗਧਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਪਮृਗਾਞ੍ਛਿਖਿਨੋਨ੍ਯਾਨ੍ਵਨੇਚਰਾਨ੍ । ਜਲੇਚਰਾਨ੍ਸ੍ਥਲਚਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਧਾਰਣਾ
ਸੱਪ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੋਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ, ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਗੋਧਾ ਕੂਰ੍ਮਃ ਸ਼ਸ਼ਃ ਖਡ੍ਗਃ ਸਲ੍ਲਕਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਪਂਚਨਖਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਗੋਧਾ, ਕਛੂਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗੈਂਡਾ ਅਤੇ ਸੱਲਕ — ਇਹ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੂ ਨੇ ਐਸਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸ਼ਲ੍ਕਾਨ੍ਭੁਂਜੀਤ ਮਾਂਸਂ ਰੌਰਵਮੇਵ ਚ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਪੰਖ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਖਾਓ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।