ਪ੍ਰੇਤ੍ਯੇਹ ਚੇਦृਸ਼ੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗਰ੍ਹ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ । ਛਦ੍ਮਨਾਚਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਵਰਤ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਿਂਗੀ ਲਿਂਗਿਵੇषੇਣ ਯੋ ਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਲਿਗਿਂਨੋ ਹਰੇਦੇਨਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਚਨਂ ਯੋਨਿਸਂਬਂਧਂ ਸਹਵਾਸਂ ਚ ਭਾषਣਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਗਦਾ, ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਾਦ੍ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪਾਪ ਹੈ।
ਜਨਾਪਵਾਦੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ । ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਕृष੍ਯਾ ਰਾਜੋਪਸੇਵਯਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪਾਪ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ—
ਕੁਲਾਨ੍ਯਕੁਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਯਾਨਿ ਹੀਨਾਨਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ । ਕੁਵਿਚਾਰੈਃ ਕ੍ਰਿਯਾਲੋਪੈਰ੍ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਯਨੇਨ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਲਤ ਚਲਣ, ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲਾਨ੍ਯਕੁਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾऽਤਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਅਨृਤਾਤ੍ਪਾਰਦਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਥਾऽਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਝੂਠ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੇ ਨਿਸ਼ੇਧਿਤ ਵਸਤੂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗੋਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਮਾਚਰਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਕੁਲਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਾਨਾਚ੍ਚਾ ਵृषਲੇषੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵਿਹਿਤਾਚਾਰਹੀਨੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਕੁਲਮ੍ । ਅਧਾਰ੍ਮਿਕੈਰ੍ਵृਤੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਬਹੁਲੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਿਵਾਰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਨ ਵਸੇਨ੍ਨ ਪਾਖਂਡਜਨੈਰ੍ਵृਤੇ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਿਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਿਮਯੋਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਜਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਯੋਰ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕृष੍ਣੋ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਚਰਤਿ ਮृਗੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਾ ਹਿਰਨ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਵੇ—
ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾ ਨਿਵਸੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਰ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਨਦੀਕੂਲਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕਰੋਸ਼ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਂਤ੍ਯਜਗ੍ਰਾਮਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਨ ਸਂਵਸੇਚ੍ਚ ਪਤਿਤੈਰ੍ਨ ਚਾਂਡਾਲੈਰ੍ਨ ਪੁਲ੍ਕਸੈਃ
ਪੁੰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੰਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ। ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਛੂਤ ਜਾਂ ਮਿਲੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਨ ਮੂਰ੍ਖੈਰ੍ਨਾਵਲਿਪ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਜਾਯਾਵਸਾਯਿਭਿਃ । ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨੇ ਪਂਕ੍ਤਿਰ੍ਭਾਂਡੇ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਮਿਸ਼੍ਰਣਮ੍
ਮੂਰਖਾਂ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਕੋ ਬਿਸਤਰੇ, ਕੁਰਸੀ, ਕਤਾਰ ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ।
ਯਜਨਾਧ੍ਯਾਪਨੇ ਯੋਨਿਸ੍ਤਥੈਵ ਸਹਭੋਜਨਮ੍ । ਸਹਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਮਃ ਸਹਯਾਜਨਮੇਵ ਚ
ਯਜਨ, ਪਾਠ, ਵੰਸ਼, ਇਕਠੇ ਖਾਣਾ, ਇਕਠੇ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਤੇ ਇਕਠੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਦੱਸਵੇਂ ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਦੋषਾਃ ਸਾਂਕਰ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਮੀਪੇ ਚਾਪ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਸਂਕ੍ਰਮਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਦੋਸ਼ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਾਂਕਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏਕਪਂਕ੍ਤ੍ਯੁਪਵਿष੍ਟਾ ਯੇ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਇਕੋ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੁੰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਭਸ੍ਮਨਾ ਕृਤਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਸਂਕਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਭਸ੍ਮਨਾ ਚੈਵ ਸਲਿਲੇਨ ਵਿਲੇਖਤਃ
ਰਾਖ ਨਾਲ ਹੱਦ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਅੱਗ, ਰਾਖ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੱਦ ਖਿੱਚਣ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਸ੍ਤਂਭਮਾਰ੍ਗੇਣ षਡ੍ਭਿਃ ਪਂਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਭਿਦ੍ਯਤੇ । ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛੁष੍ਕਵੈਰਾਣਿ ਵਿਵਾਦਂ ਨ ਚ ਪੈਸ਼ੁਨਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ, ਥੰਮ੍ਹ, ਰਸਤੇ ਆਦਿ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਤਾਰ ਵੱਖਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੁੱਕੇ ਵੈਰ, ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਚੁਗਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਪਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਾਂ ਚਰਂਤੀਂ ਨ ਚਾਚਕ੍ਸ਼ੀਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍ਸੂਚਕੇਨ ਨ ਕਂ ਵੈ ਮਰ੍ਮਣਿ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਪਰਾਏ ਖੇਤ ਵਿਚ ਗਾਂ ਚਰਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ; ਚੁਗਲਖੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਜੁਕ ਥਾਂ ਤੇ ਛੁੰਨਾ।
ਨ ਸੂਰ੍ਯਪਰਿਵੇषਂ ਵਾ ਨੇਂਦ੍ਰਚਾਪਂ ਪਰਾਹ੍ਨਿਕਮ੍ । ਪਰਸ੍ਮੈ ਕਥਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਵਾਥ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਰੋਧਂ ਬਂਧੁਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਪਰੇषਾਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਈਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਤਿਥਿਂ ਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ । ਨੋਦਕ੍ਯਾਮਭਿਭਾषੇਤ ਨਾਸ਼ੁਚਿਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਪੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਜਾਂ ਤਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੇ; ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਧਵਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਦੇਵਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਵਾਰਯੇਤ੍ । ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਦ੍ਵਾ ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਦੇਵ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ।
ਵੇਦਨਿਂਦਾਂ ਦੇਵਨਿਂਦਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਦਾਨ੍ਵਾ ਨਿਂਦਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਣਾ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਿਹ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਨਿਂਦਯੇਦ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਦੇਵਂ ਵੇਦਂ ਵਾਸੋਪਬृਂਹਣਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ, ਦੇਵ, ਵੇਦ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਰੌਰਵੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ । ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਤ ਨਿਂਦਾਯਾਂ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ; ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹੋ, ਕੁਝ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿਓ।
ਕਰ੍ਣੌ ਪਿਧਾਯ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੈਨਮਵਲੋਕਯੇਤ੍ । ਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਦ੍ਵੈ ਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਪਰੇषਾਂ ਗਰ੍ਹਣਂ ਬੁਧਃ
ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਵਾਦਂ ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਪਾਪਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦਪਾਪਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਪਾਪ ਜਾਂ ਨਿਰਪਾਪ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੁਲ੍ਯੋ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਦਸਤ੍ਯਾਦ੍ਦੋषਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਨृਣਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪਤਂਤ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਰੋਦਨਾਤ੍
ਸਚ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਰੋ ਕੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।