ਦਮਃ ਸ਼ਰੀਰੋਪਰਤਿਃ ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਦਮ — ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਕ; ਸ਼ਮ — ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਆਤਮ ਦਾ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਯਾ ਸ ਦੇਵੋਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ — ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇਪਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਜੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲੋਕ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਯੁਜ੍ਯੇਤ ਨਿਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਸੋਚੇ।
ਸੀਦਨ੍ਨਪਿ ਹਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂਪ੍ਰਿਯਕਾਰੀਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਰਦ੍ਰੋ ਹਕਰ੍ਮਧੀਃ । ਨ ਵੇਦਦੇਵਤਾਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਨਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਨਿਯਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਃਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚਉਂਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਾਨृਤਂ ਵਾਵਦੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਾਹਿਤਂ ਨਾਪ੍ਰਿਂਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਤੇਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ; ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਅਪਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤृਣਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਮृਦਂ ਵਾ ਜਲਮੇਵ ਚ । ਪਰਸ੍ਯਾਪਹਰਞ੍ਜਂਤੁਰ੍ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਘਾਸ ਹੋਵੇ, ਪੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ — ਜੋ ਇਹ ਦੂਜੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤਾਦਪਿ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਿਂਦਿਤਾਨ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਤੋਂ; ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਚਨਕੋ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਨੈਵ ਯਾਚਯੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਤ੍ਯੇਵਂ ਯਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣੋ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੰਗੋ; ਐਸਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਹਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਾ ਨਾਪਹਰੇਦਾਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨਾ ਲਵੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਵੋ।
ਨ ਵਿषਂ ਵਿषਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਦੇਵਸ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਦਾ ਪਰਿਹਰੇਤ੍ਤਤਃ
ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੋਕ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਗੋ।
ਪੁष੍ਪਂ ਸ਼ਾਕੋਦਕਂ ਕਾष੍ਠਂ ਤਥਾ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਤृਣਮ੍ । ਅਦਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਨ ਸ੍ਤੇਯਂ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫੁੱਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਘਾਹ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਦੱਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਮਨੁ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਹੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਵਿਧੌ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨੈਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਨਿਯਤਮਨਨੁਜ੍ਞਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤृਣਂ ਕਾष੍ਠਂ ਫਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਹਰੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਕੇਵਲਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਦੇ ਲਈ ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੈਣ ਤੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਮੁਦ੍ਗਯਵਾਦੀਨਾਂ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਪਥਿਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੈਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਾਦਿਭਿਰਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਰਾਹ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਭੁੱਖੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਲ, ਮੂਂਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਮੁੱਠ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍ । ਵ੍ਰਤੇਨ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਾਗੁਹ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦਂਭਨਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤ੍ਯੇਹ ਚੇਦृਸ਼ੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗਰ੍ਹ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ । ਛਦ੍ਮਨਾਚਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਵਰਤ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਿਂਗੀ ਲਿਂਗਿਵੇषੇਣ ਯੋ ਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਲਿਗਿਂਨੋ ਹਰੇਦੇਨਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਚਨਂ ਯੋਨਿਸਂਬਂਧਂ ਸਹਵਾਸਂ ਚ ਭਾषਣਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਗਦਾ, ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਾਦ੍ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪਾਪ ਹੈ।
ਜਨਾਪਵਾਦੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ । ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਕृष੍ਯਾ ਰਾਜੋਪਸੇਵਯਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪਾਪ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ—
ਕੁਲਾਨ੍ਯਕੁਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਯਾਨਿ ਹੀਨਾਨਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ । ਕੁਵਿਚਾਰੈਃ ਕ੍ਰਿਯਾਲੋਪੈਰ੍ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਯਨੇਨ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਲਤ ਚਲਣ, ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲਾਨ੍ਯਕੁਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾऽਤਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਅਨृਤਾਤ੍ਪਾਰਦਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਥਾऽਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਝੂਠ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੇ ਨਿਸ਼ੇਧਿਤ ਵਸਤੂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗੋਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਮਾਚਰਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਕੁਲਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਾਨਾਚ੍ਚਾ ਵृषਲੇषੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵਿਹਿਤਾਚਾਰਹੀਨੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਕੁਲਮ੍ । ਅਧਾਰ੍ਮਿਕੈਰ੍ਵृਤੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਬਹੁਲੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਿਵਾਰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਨ ਵਸੇਨ੍ਨ ਪਾਖਂਡਜਨੈਰ੍ਵृਤੇ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਿਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਿਮਯੋਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਜਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।