ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸੇਵੀ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿਭਾਗਸ਼ੀਲਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਯਾਲੁਕਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਤਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸਚ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਰਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਵਿਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵਿਧੂਯ ਮੋਹਕਲਿਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਂਧਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਵਿਚਾਰਣਾ
ਭਰਮ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਗਰ੍ਹਿਤ ਜਯ ਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਂਸਾ ਬਂਧਵਧਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਨਿੰਦਾ, ਹਾਰ, ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਹਿੰਸਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਹਾਨੀ, ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੁਃਖੇष੍ਵੇਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਦੁਃਖੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍ । ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ — ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰਣਾ ਹਿ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਮਝ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਜਯਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਥਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਦਮਃ ਸ਼ਰੀਰੋਪਰਤਿਃ ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਦਮ — ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਕ; ਸ਼ਮ — ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਆਤਮ ਦਾ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਯਾ ਸ ਦੇਵੋਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ — ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇਪਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਜੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲੋਕ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਯੁਜ੍ਯੇਤ ਨਿਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਸੋਚੇ।
ਸੀਦਨ੍ਨਪਿ ਹਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂਪ੍ਰਿਯਕਾਰੀਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਰਦ੍ਰੋ ਹਕਰ੍ਮਧੀਃ । ਨ ਵੇਦਦੇਵਤਾਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਨਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਨਿਯਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਃਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚਉਂਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਾਨृਤਂ ਵਾਵਦੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਾਹਿਤਂ ਨਾਪ੍ਰਿਂਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਤੇਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ; ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਅਪਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤृਣਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਮृਦਂ ਵਾ ਜਲਮੇਵ ਚ । ਪਰਸ੍ਯਾਪਹਰਞ੍ਜਂਤੁਰ੍ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਘਾਸ ਹੋਵੇ, ਪੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ — ਜੋ ਇਹ ਦੂਜੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤਾਦਪਿ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਿਂਦਿਤਾਨ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਤੋਂ; ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਚਨਕੋ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਨੈਵ ਯਾਚਯੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਤ੍ਯੇਵਂ ਯਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣੋ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੰਗੋ; ਐਸਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਹਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਾ ਨਾਪਹਰੇਦਾਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨਾ ਲਵੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਵੋ।
ਨ ਵਿषਂ ਵਿषਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਦੇਵਸ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਦਾ ਪਰਿਹਰੇਤ੍ਤਤਃ
ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੋਕ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਗੋ।
ਪੁष੍ਪਂ ਸ਼ਾਕੋਦਕਂ ਕਾष੍ਠਂ ਤਥਾ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਤृਣਮ੍ । ਅਦਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਨ ਸ੍ਤੇਯਂ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫੁੱਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਘਾਹ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਦੱਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਮਨੁ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਹੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਵਿਧੌ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨੈਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਨਿਯਤਮਨਨੁਜ੍ਞਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤृਣਂ ਕਾष੍ਠਂ ਫਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਹਰੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਕੇਵਲਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਦੇ ਲਈ ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੈਣ ਤੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਮੁਦ੍ਗਯਵਾਦੀਨਾਂ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਪਥਿਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੈਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਾਦਿਭਿਰਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਰਾਹ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਭੁੱਖੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਲ, ਮੂਂਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਮੁੱਠ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍ । ਵ੍ਰਤੇਨ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਾਗੁਹ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦਂਭਨਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।