ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯੇਤ੍ । ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ; ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵੇਦਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦ ਦਾ ਅਧਿਆਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਸਖ੍ਯਂ ਸਮਾਧਿਕੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪੇਯਾਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਏ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਖ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਾਪਂ ਗੂਹਯੇਦਪਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ । ਵਯਸਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕੰਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਦੇਸ਼ਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ਵਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਸ਼, ਬੋਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਰੱਖ ਕੇ ਚੱਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਯਾਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਉਸੀ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾਇਆ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ ਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸੇਵੀ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿਭਾਗਸ਼ੀਲਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਯਾਲੁਕਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਤਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸਚ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਰਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਵਿਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵਿਧੂਯ ਮੋਹਕਲਿਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਂਧਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਵਿਚਾਰਣਾ
ਭਰਮ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਗਰ੍ਹਿਤ ਜਯ ਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਂਸਾ ਬਂਧਵਧਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਨਿੰਦਾ, ਹਾਰ, ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਹਿੰਸਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਹਾਨੀ, ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੁਃਖੇष੍ਵੇਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਦੁਃਖੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍ । ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ — ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰਣਾ ਹਿ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਮਝ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਜਯਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਥਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਦਮਃ ਸ਼ਰੀਰੋਪਰਤਿਃ ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਦਮ — ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਕ; ਸ਼ਮ — ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਆਤਮ ਦਾ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਯਾ ਸ ਦੇਵੋਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ — ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇਪਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਜੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲੋਕ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਯੁਜ੍ਯੇਤ ਨਿਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਸੋਚੇ।
ਸੀਦਨ੍ਨਪਿ ਹਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂਪ੍ਰਿਯਕਾਰੀਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਰਦ੍ਰੋ ਹਕਰ੍ਮਧੀਃ । ਨ ਵੇਦਦੇਵਤਾਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਨਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਨਿਯਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਃਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚਉਂਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਾਨृਤਂ ਵਾਵਦੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਾਹਿਤਂ ਨਾਪ੍ਰਿਂਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਤੇਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ; ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਅਪਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।