ਵੈਣਵੀਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯष੍ਟਿਮਂਤਰ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੋਦਕਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੋ ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚੋष੍ਣੀषਮਮਲਂ ਪਾਦੁਕੇ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਨਹੌ । ਰੌਕ੍ਮੇ ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਧਾਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਕੇਸ਼ਨਖਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਗ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਵੇ, ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਰਕ੍ਤਾਂ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਗਂਧਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾ ਪਾਵੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ ਦਿਸੇ।
ਨ ਜੀਰ੍ਣ ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਨ ਰਕ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਂ ਚਾਨ੍ਯ ਧृਤਂ ਵਾਸੋ ਨ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਵੇ; ਲਾਲ, ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣਉਚਿਤ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕੁੰਡਲ ਨਾ ਪਾਵੇ।
ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ । ਉਪਵੀਤਮਲਂਕਾਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕृष੍ਣਮਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚਪਲ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਾਵੇ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਦृਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਨਾ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾਵੇ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਭਾਵਾਂ ਤੇ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਅਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਜਭਵਾਮਨ੍ਯਮਾਨੁषਗੋਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ ਗੋਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਗੋਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਭਿਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਲਏ; ਉਹ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ । षष੍ਠ੍ਯष੍ਟਮੀਂ ਪਂਚਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨਾਂ ਕੀਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਟਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਛੇਵਾਂ, ਅਠਵਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਬਾਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵਾਂ ਦਿਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ । ਆਦਧੀਤ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰੇ; ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯੇਤ੍ । ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ; ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵੇਦਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦ ਦਾ ਅਧਿਆਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਸਖ੍ਯਂ ਸਮਾਧਿਕੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪੇਯਾਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਏ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਖ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਾਪਂ ਗੂਹਯੇਦਪਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ । ਵਯਸਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕੰਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਦੇਸ਼ਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ਵਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਸ਼, ਬੋਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਰੱਖ ਕੇ ਚੱਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਯਾਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਉਸੀ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾਇਆ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ ਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸੇਵੀ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿਭਾਗਸ਼ੀਲਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਯਾਲੁਕਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਤਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸਚ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਰਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਵਿਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵਿਧੂਯ ਮੋਹਕਲਿਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਂਧਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਵਿਚਾਰਣਾ
ਭਰਮ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਗਰ੍ਹਿਤ ਜਯ ਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਂਸਾ ਬਂਧਵਧਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਨਿੰਦਾ, ਹਾਰ, ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਹਿੰਸਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਹਾਨੀ, ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੁਃਖੇष੍ਵੇਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਦੁਃਖੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍ । ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ — ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਹ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰਣਾ ਹਿ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਮਝ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਜਯਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਥਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।