ਨ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਮਾਸੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾऽਭਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਨਮਨਧੀਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੁਚਿੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਦੂਜਾ, ਵੈਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਸਂਮੂਢੋ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਨ ਵੇਦਪਾਠਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵੈ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਉਹ ਵੈਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਠਮਾਤ੍ਰਾਵਸਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਕੇ ਗੌਰਿਵ ਸੀਦਤਿ । ਯੋऽਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਂ ਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੈਦ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ,
ਸ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ ਪਾਤ੍ਰਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਯਦਿਤ੍ਵਾਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵਾਸਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਗੁਰੌ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਚਰੇਦੇਨਮਾਸ਼ਰੀਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਅਧੀਯੀਤ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਂ ਵੇਦਾਂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵੇ।
ਏਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਾਗਮੇ ਸਮ੍ਯਗਿਹੋਦਿਤਂ ਵਃ । ਪੁਰਾ ਮਹਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰਾਭਿਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਯਨ੍ਮਨੁਰਾਹ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਵਾਇੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵ ਮਾਨੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਂ ਵੇਦੌ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਧੀਤ੍ਯ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੈਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂਗ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਗੁਰਵੇ ਤੁ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਤੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋਥ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵੈਣਵੀਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯष੍ਟਿਮਂਤਰ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੋਦਕਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੋ ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚੋष੍ਣੀषਮਮਲਂ ਪਾਦੁਕੇ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਨਹੌ । ਰੌਕ੍ਮੇ ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਧਾਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਕੇਸ਼ਨਖਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਗ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਵੇ, ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਰਕ੍ਤਾਂ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਗਂਧਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾ ਪਾਵੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ ਦਿਸੇ।
ਨ ਜੀਰ੍ਣ ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਨ ਰਕ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਂ ਚਾਨ੍ਯ ਧृਤਂ ਵਾਸੋ ਨ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਵੇ; ਲਾਲ, ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣਉਚਿਤ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕੁੰਡਲ ਨਾ ਪਾਵੇ।
ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ । ਉਪਵੀਤਮਲਂਕਾਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕृष੍ਣਮਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚਪਲ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਾਵੇ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਦृਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਨਾ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾਵੇ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਭਾਵਾਂ ਤੇ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਅਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਜਭਵਾਮਨ੍ਯਮਾਨੁषਗੋਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ ਗੋਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਗੋਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਭਿਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਲਏ; ਉਹ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ । षष੍ਠ੍ਯष੍ਟਮੀਂ ਪਂਚਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨਾਂ ਕੀਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਟਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਛੇਵਾਂ, ਅਠਵਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਬਾਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵਾਂ ਦਿਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ । ਆਦਧੀਤ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰੇ; ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯੇਤ੍ । ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ; ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵੇਦਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦ ਦਾ ਅਧਿਆਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਸਖ੍ਯਂ ਸਮਾਧਿਕੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪੇਯਾਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਏ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਖ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਾਪਂ ਗੂਹਯੇਦਪਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ । ਵਯਸਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕੰਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਦੇਸ਼ਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ਵਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਸ਼, ਬੋਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਰੱਖ ਕੇ ਚੱਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਯਾਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਉਸੀ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾਇਆ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ ਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।