ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦੁषੋ ਦੇਹੇ ਤਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਸ਼ਯਾਨਃ ਪ੍ਰੌਢਪਾਦਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵਸਕ੍ਥਿਕਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰੇ; ਨਾ ਲੇਟੇ ਹੋਏ, ਪੈਰ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜੰਘਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ।
ਨਾਧੀਯੀਤਾਮਿषਂ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ । ਨੀਹਾਰੇ ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦੇ ਚ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਮਾਸ ਖਾਧਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ, ਤੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ ਸਮੇਂ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯੋਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ । ਉਪਾਕਰ੍ਮਣਿ ਚੋਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਮਾਵਸ, ਚੌਦਵੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਾਕਰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅष੍ਟਕਾਸੁ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਮृਤ੍ਵਂਤਾਸੁ ਚ ਰਾਤ੍ਰਿषੁ । ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਤਥਾ ਪੌषੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਅਠਕਾ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ; ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਪੌਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਿਸ੍ਰੋऽष੍ਟਕਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸੂਰਿਭਿਃ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੇਰ੍ਮਧੁਕਸ੍ਯ ਚ
ਤਿੰਨ ਅਠਕਾ ਦਿਨਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਅਤੇ ਮਧੁਕਾ ਦੇ ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਨਾਧ੍ਯੇਯਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਪਿਤ੍ਥਯੋਃ । ਸਮਾਨਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਮृਤੇ ਤਥਾ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਪੇੜ ਹੇਠਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਸਮਾਨ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਤੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਛਿਦ੍ਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਨਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਹਿਂਸਂਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇषੁ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਨੈਤ੍ਯਕੇਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨਧ੍ਯਾਯਃ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਉਪਾਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਹੋਮਾਂਤੇ ਹੋਮਮਧ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਕਾਮृਚਮਥੈਕਂ ਵਾ ਯਜੁਃ ਸਾਮਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਪਾਕਰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਹਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਂ ਹਵਨ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਰਿਚ ਜਾਂ ਇੱਕ ਯਜੁਰ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਮ ਫਿਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾष੍ਟਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਵਧੀਯੀਤ ਮਾਰੁਤੇ ਚਾਭਿਧਾਵਤਿ । ਅਨਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤੁ ਨਾਂਗੇषੁ ਨੇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਯੋਃ
ਅਠਕਾ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲੇ, ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਵੈਦਕ ਅੰਗਾਂ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਮਾਸੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾऽਭਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਨਮਨਧੀਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੁਚਿੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਦੂਜਾ, ਵੈਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਸਂਮੂਢੋ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਨ ਵੇਦਪਾਠਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵੈ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਉਹ ਵੈਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਠਮਾਤ੍ਰਾਵਸਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਕੇ ਗੌਰਿਵ ਸੀਦਤਿ । ਯੋऽਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਂ ਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੈਦ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ,
ਸ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ ਪਾਤ੍ਰਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਯਦਿਤ੍ਵਾਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵਾਸਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਗੁਰੌ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਚਰੇਦੇਨਮਾਸ਼ਰੀਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਅਧੀਯੀਤ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਂ ਵੇਦਾਂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵੇ।
ਏਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਾਗਮੇ ਸਮ੍ਯਗਿਹੋਦਿਤਂ ਵਃ । ਪੁਰਾ ਮਹਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰਾਭਿਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਯਨ੍ਮਨੁਰਾਹ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਵਾਇੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵ ਮਾਨੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਂ ਵੇਦੌ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਧੀਤ੍ਯ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੈਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂਗ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਗੁਰਵੇ ਤੁ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਤੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋਥ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵੈਣਵੀਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯष੍ਟਿਮਂਤਰ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੋਦਕਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੋ ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚੋष੍ਣੀषਮਮਲਂ ਪਾਦੁਕੇ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਨਹੌ । ਰੌਕ੍ਮੇ ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਧਾਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਕੇਸ਼ਨਖਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਗ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਵੇ, ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਰਕ੍ਤਾਂ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਗਂਧਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾ ਪਾਵੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ ਦਿਸੇ।
ਨ ਜੀਰ੍ਣ ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਨ ਰਕ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਂ ਚਾਨ੍ਯ ਧृਤਂ ਵਾਸੋ ਨ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਵੇ; ਲਾਲ, ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣਉਚਿਤ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕੁੰਡਲ ਨਾ ਪਾਵੇ।
ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ । ਉਪਵੀਤਮਲਂਕਾਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕृष੍ਣਮਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਚਪਲ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਾਵੇ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਦृਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਨਾ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾਵੇ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਭਾਵਾਂ ਤੇ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਅਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਜਭਵਾਮਨ੍ਯਮਾਨੁषਗੋਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ ਗੋਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਗੋਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਭਿਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਲਏ; ਉਹ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ । षष੍ਠ੍ਯष੍ਟਮੀਂ ਪਂਚਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨਾਂ ਕੀਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਟਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਛੇਵਾਂ, ਅਠਵਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਬਾਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵਾਂ ਦਿਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ । ਆਦਧੀਤ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰੇ; ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।