ਇਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਧ੍ਯਾਯਾਨਧੀਯਾਨੋ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਧ੍ਯਾਪਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋऽਭ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਚਾਹੇ ਪੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਰਵੇऽਨਿਲੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾਪਾਂਸੁਸਮੂਹਨੇ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਵਰ੍षੇषੁ ਮਹੋਲ੍ਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਲਵੇ
ਕੰਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਵਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ 'ਤੇ; ਬਿਜਲੀ, ਗੁੜਗੁੜਾਹਟ, ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਤਨ ਹੋਣ 'ਤੇ।
ਅਕਾਲਿਕਮਨਧ੍ਯਾਯਮੇਤੇष੍ਵਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਏਤਾਨਭ੍ਯੁਦਿਨਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕृਤਾਗ੍ਨਿषੁ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਮੇਂ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੇ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦਾ ਵਿਦ੍ਯਾਦਨਧ੍ਯਾਯਮਨृਤੌ ਚਾਭ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਨਿਰ੍ਘਾਤੇ ਭੂਮਿਚਲਨੇ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚੋਪਸਰ੍ਜਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੌਸਮ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਦਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ, ਬਿਜਲੀ ਕਰਕੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੇ ਜਾਂ ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਆਵੇ।
ਏਤਾਨਕਾਲਿਕਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦਨਧ੍ਯਾਯਾਨृਤਾਵਪਿ । ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕृਤੇष੍ਵਗ੍ਨਿषੁ ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਨਿਸ੍ਵਨੇ
ਇਹ ਅਣਸਮੇਂ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੌਸਮ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੱਗ ਬੁਝਣ ਤੇ, ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਤੇ।
ਸਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦਨਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼ੇषੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਥਾ ਦਿਵਾ । ਨਿਤ੍ਯਾਨਧ੍ਯਾਯ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ; ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨੈਪੁਣ੍ਯਕਾਮਾਨਾਂ ਪੂਤਿਗਂਧੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਅਂਤਃ ਸ਼ਵਗਤੇਗ੍ਰਾਮੇ ਵृषਲਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਆਵੇ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਲਾਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ।
ਅਨਧ੍ਯਾਯੋਰੁਦ੍ਯਮਾਨੇ ਸਮਯੇ ਜਲਦਸ੍ਯ ਚ । ਉਦਕੇ ਚਾਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯਨ੍
ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਤ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਕ੍ਚੈਵ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵੇਤਨਮ੍
ਜੋ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚੇ; ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਦੀ ਫੀਸ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਨ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਹੋਸ਼੍ਚ ਸੂਤਕੇ । ਯਾਵਦੇਕਾਨ੍ਨਨਿष੍ਠਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਲੋਪਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਇੱਕ ਹੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦੁषੋ ਦੇਹੇ ਤਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਸ਼ਯਾਨਃ ਪ੍ਰੌਢਪਾਦਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵਸਕ੍ਥਿਕਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰੇ; ਨਾ ਲੇਟੇ ਹੋਏ, ਪੈਰ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜੰਘਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ।
ਨਾਧੀਯੀਤਾਮਿषਂ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ । ਨੀਹਾਰੇ ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦੇ ਚ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਮਾਸ ਖਾਧਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ, ਤੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ ਸਮੇਂ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯੋਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ । ਉਪਾਕਰ੍ਮਣਿ ਚੋਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਮਾਵਸ, ਚੌਦਵੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਾਕਰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅष੍ਟਕਾਸੁ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਮृਤ੍ਵਂਤਾਸੁ ਚ ਰਾਤ੍ਰਿषੁ । ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਤਥਾ ਪੌषੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਅਠਕਾ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ; ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਪੌਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਿਸ੍ਰੋऽष੍ਟਕਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸੂਰਿਭਿਃ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੇਰ੍ਮਧੁਕਸ੍ਯ ਚ
ਤਿੰਨ ਅਠਕਾ ਦਿਨਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਅਤੇ ਮਧੁਕਾ ਦੇ ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਨਾਧ੍ਯੇਯਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਪਿਤ੍ਥਯੋਃ । ਸਮਾਨਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਮृਤੇ ਤਥਾ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਵਿਦਾਰ ਜਾਂ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਪੇੜ ਹੇਠਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਸਮਾਨ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਤੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਛਿਦ੍ਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਨਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਹਿਂਸਂਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇषੁ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਨੈਤ੍ਯਕੇਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨਧ੍ਯਾਯਃ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਉਪਾਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਹੋਮਾਂਤੇ ਹੋਮਮਧ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਕਾਮृਚਮਥੈਕਂ ਵਾ ਯਜੁਃ ਸਾਮਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਪਾਕਰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਹਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਂ ਹਵਨ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਰਿਚ ਜਾਂ ਇੱਕ ਯਜੁਰ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਮ ਫਿਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾष੍ਟਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਵਧੀਯੀਤ ਮਾਰੁਤੇ ਚਾਭਿਧਾਵਤਿ । ਅਨਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤੁ ਨਾਂਗੇषੁ ਨੇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਯੋਃ
ਅਠਕਾ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲੇ, ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਵੈਦਕ ਅੰਗਾਂ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਮਾਸੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾऽਭਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਨਮਨਧੀਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੁਚਿੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਦੂਜਾ, ਵੈਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਸਂਮੂਢੋ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਨ ਵੇਦਪਾਠਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵੈ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਉਹ ਵੈਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਠਮਾਤ੍ਰਾਵਸਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਕੇ ਗੌਰਿਵ ਸੀਦਤਿ । ਯੋऽਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਂ ਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੈਦ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ,
ਸ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ ਪਾਤ੍ਰਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਯਦਿਤ੍ਵਾਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵਾਸਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਗੁਰੌ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਚਰੇਦੇਨਮਾਸ਼ਰੀਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਅਧੀਯੀਤ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਂ ਵੇਦਾਂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵੇ।
ਏਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਾਗਮੇ ਸਮ੍ਯਗਿਹੋਦਿਤਂ ਵਃ । ਪੁਰਾ ਮਹਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰਾਭਿਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਯਨ੍ਮਨੁਰਾਹ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਵਾਇੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵ ਮਾਨੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਂ ਵੇਦੌ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਧੀਤ੍ਯ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੈਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂਗ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਗੁਰਵੇ ਤੁ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਤੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋਥ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।