ਆਸੀਨੋऽਧੋ ਗੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੇਵਾਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਬੈਠਾ, ਲੇਟਾ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੋ।
ਧਾਵਂਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੋਸ਼੍ਵੋष੍ਟ੍ਰਯਾਨਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਥਾਧੋਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਚ
ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੋ; ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੇ, ਨਾਲ ਚੱਲੋ। ਚਾਹੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ, ਉਠ, ਰਥ, ਮਹਲ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕ ਨੌषੁ ਚ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਤਖ਼ਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਨਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ।
ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਂ ਰਸਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਸੁਆਦ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਾਂਜਨੋਨ੍ਮਰ੍ਦ੍ਦਚ੍ਛਤ੍ਰਧਾਰਣਮੇਵ ਚ । ਕਾਮਂ ਲੋਭਂ ਭਯਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਰ੍ਤਨਮ੍
ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਅੰਜਨ ਲਗਾਉਣਾ, ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨਾ, ਛਤਰੀ ਫੜਨਾ, ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ—
ਆਤਰ੍ਜਨਂ ਪਰੀਵਾਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਲਂਭਨਂ ਤਥਾ । ਪਰੋਪਘਾਤਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਧਮਕੀ ਦੇਣਾ, ਬੁਰਾਈ ਕਰਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਚੁਗਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡੋ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਸੁਮਨਸੋ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਯਾਵਦਨ੍ਨਾਨਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਾਹਰਹਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗੋ-ਮਲ, ਮਿੱਟੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿੱਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲਣ ਤਕ ਜੁਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਭਵੇਦ੍ਗੀਤਾਦਿ ਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਘੀ, ਲੂਣ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੋ।
ਨਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮੀਹੇਤ ਨਾਚਰੇਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍ । ਏਕਾਂਤਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਭਿਭਾषਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰੋ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਨਾ ਕਰੋ; ਗੰਦੇ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੋ।
ਗੁਰੂਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੇषਜਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਨ ਕਾਮਤਃ । ਮਲਾਪਕਰ੍षਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਾਚਰੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਵਾਈ ਵਰਤੋ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸਨਾਨ ਜਾਂ ਮੈਲ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤ੍ਯਾਗੇ ਕਥਂਚਨ । ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਭਲੇ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਲੋਕਿਕ, ਵੇਦਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ—ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ । ਉਤ੍ਪਥਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨ ਮਨੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਗੁਰੂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਤ-ਅਕਿਰਤ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੌ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨਤ੍ਵਾਭਿਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਗੁਰੂਨਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਓ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਵਿਦ੍ਯਾਗੁਰੁष੍ਵੇਤਦੇਵਂ ਨਿਤ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿषੁ ਯੋਗਿषੁ । ਪ੍ਰਤਿषੇਧਤ੍ਸੁ ਚਾਧਰ੍ਮਾਦ੍ਧਿਤਂ ਚੋਪਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁ ਚ
ਇਹੀ ਵਰਤਾਓ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਭਲਾਈ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਵਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਬਂਧੁषੁ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਓ।
ਬਾਲਃ ਸਂਮਾਨਯੇਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾਞ੍ਛਿष੍ਟੋ ਵਾ ਯਦਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਅਧ੍ਯਾਪਯਨ੍ਗੁਰੋਃ ਸੂਨੁਂ ਗੁਰੁਵਨ੍ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ
ਬੱਚਾ ਚਾਹੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਾਦਨਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨਾਪਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਨਃ । ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮੇਵ ਚ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਗੁਰੁਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਵਰ੍ਣਾ ਗੁਰੁਯੋषਿਤਃ । ਅਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਭਿਵਾਦਨੈਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਾਤ ਦੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤੇ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਂ ਸ੍ਨਾਪਨਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰੋਤ੍ਸਾਦਨਮੇਵ ਚ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋਣਾ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਯੁਵਤੀ ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾ ਤੁ ਪਾਦਯੋਃ । ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਂਦਨਂ ਭੂਮ੍ਯਾਮਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਭੂਮਿ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੋष੍ਯ ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਪੂਰ੍ਵਕਂ ਚਾਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਗੁਰੁਦਾਰੇषੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦੋਂ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਮਾਤੁਲਾਨੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਥ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਵਤ੍ਸਮਾਸ੍ਤਾ ਗੁਰੁਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਮੀ, ਸਾਸ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ — ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਾਰਯਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਸਵਰ੍ਣਾ ਹਨ੍ਯਹਨ੍ਯਪਿ । ਵਿਪ੍ਰੋष੍ਯ ਤੂਪਸਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਂਧਿਯੋषਿਤਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਾਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤੁਰ੍ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਜਾਯਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਵਸਰ੍ਯਪਿ । ਮਾਤृਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਾਤਿष੍ਠੇਨ੍ਮਾਤਾ ਤਾਭ੍ਯੋ ਗਰੀਯਸੀ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਚਾਰਸਂਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਮਵਂਤਮਦਾਂਭਿਕਮ੍ । ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਾਂਗਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਵਿਵਹਾਰ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਵੈਦ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਮਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ । ਹਰਤੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਵਸਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਰਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ਼ਕ੍ਤੋਨ੍ਨਦੋਂਬੁਦਃ ਸਾਧੁਰਧ੍ਯਾਪ੍ਯਾਦਸ਼ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਆਚਾਰਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਮਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਰਥ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸਾਧੂ ਹੋਵੇ — ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਕਂਠਸ੍ਤਥਾऽਦ੍ਰੋਹਃ ਮੇਧਾਵੀ ਗੁਰੁਕृਨ੍ਨਰਃ । ਆਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯੋऽਥ ਵਿਧਿਵਤ੍षਡਧ੍ਯਾਪ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜੋ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਦਾ, ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ — ਇਹ ਛੇ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਾਨਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਆਚਮ੍ਯ ਸਂਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਧੀਯੀਤ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।