ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਣਸਂਭਾषੇ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਸੀਨੋ ਨ ਚ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਲੈਟ ਕੇ, ਜਾਂ ਖਾਣ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਾਹਰੇਦਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯਾਨੁਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗਤਿਭਾषਣਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਨਾਮ, ਚਾਹੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਹਲਚਲ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰੇ।
ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰੀਵਾਦੋ ਨਿਂਦਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕਰ੍ਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਧਾਤਵ੍ਯੌ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦੇਨਂ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਂਤਿਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਬੈਠੇ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਿਧੋऽਸ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਸ਼, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਵੇ; ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿੱਤ ਕਰੇ।
ਨਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਾਵਪਿ । ਆਕ੍ਰਾਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਦੀਨ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਿਸਤਰਾ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਨਾ ਕਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘੇ।
ਸਾਧਯੇਦ੍ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਨ ਪਾਦੌ ਸਾਰਯੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਕਦਾਚਨ । ਜृਂਭਿਤਂ ਹਸਿਤਂ ਚੈਵ ਕਂਠਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਉਣੇ, ਨਾ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ, ਨਾ ਹੱਸਣਾ, ਤੇ ਨਾ ਗਲ ਢੱਕਣੀ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਸ੍ਫੋਟਨਮੇਵ ਚ । ਯਥਾਕਾਲਮਧੀਯੀਤ ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਚਟਕਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਪਾਠ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਕਰੋ, ਜਦ ਤਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਨੋऽਧੋ ਗੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੇਵਾਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਬੈਠਾ, ਲੇਟਾ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੋ।
ਧਾਵਂਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੋਸ਼੍ਵੋष੍ਟ੍ਰਯਾਨਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਥਾਧੋਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਚ
ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੋ; ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੇ, ਨਾਲ ਚੱਲੋ। ਚਾਹੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ, ਉਠ, ਰਥ, ਮਹਲ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕ ਨੌषੁ ਚ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਤਖ਼ਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਨਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ।
ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਂ ਰਸਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਸੁਆਦ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਾਂਜਨੋਨ੍ਮਰ੍ਦ੍ਦਚ੍ਛਤ੍ਰਧਾਰਣਮੇਵ ਚ । ਕਾਮਂ ਲੋਭਂ ਭਯਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਰ੍ਤਨਮ੍
ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਅੰਜਨ ਲਗਾਉਣਾ, ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨਾ, ਛਤਰੀ ਫੜਨਾ, ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ—
ਆਤਰ੍ਜਨਂ ਪਰੀਵਾਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਲਂਭਨਂ ਤਥਾ । ਪਰੋਪਘਾਤਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਧਮਕੀ ਦੇਣਾ, ਬੁਰਾਈ ਕਰਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਚੁਗਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡੋ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਸੁਮਨਸੋ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਯਾਵਦਨ੍ਨਾਨਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਾਹਰਹਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗੋ-ਮਲ, ਮਿੱਟੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿੱਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲਣ ਤਕ ਜੁਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਭਵੇਦ੍ਗੀਤਾਦਿ ਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਘੀ, ਲੂਣ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੋ।
ਨਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮੀਹੇਤ ਨਾਚਰੇਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍ । ਏਕਾਂਤਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਭਿਭਾषਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰੋ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਨਾ ਕਰੋ; ਗੰਦੇ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੋ।
ਗੁਰੂਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੇषਜਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਨ ਕਾਮਤਃ । ਮਲਾਪਕਰ੍षਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਾਚਰੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਵਾਈ ਵਰਤੋ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸਨਾਨ ਜਾਂ ਮੈਲ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤ੍ਯਾਗੇ ਕਥਂਚਨ । ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਭਲੇ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਲੋਕਿਕ, ਵੇਦਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ—ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ । ਉਤ੍ਪਥਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨ ਮਨੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਗੁਰੂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਤ-ਅਕਿਰਤ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੌ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨਤ੍ਵਾਭਿਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਗੁਰੂਨਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਓ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਵਿਦ੍ਯਾਗੁਰੁष੍ਵੇਤਦੇਵਂ ਨਿਤ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿषੁ ਯੋਗਿषੁ । ਪ੍ਰਤਿषੇਧਤ੍ਸੁ ਚਾਧਰ੍ਮਾਦ੍ਧਿਤਂ ਚੋਪਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁ ਚ
ਇਹੀ ਵਰਤਾਓ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਭਲਾਈ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਵਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਬਂਧੁषੁ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਓ।
ਬਾਲਃ ਸਂਮਾਨਯੇਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾਞ੍ਛਿष੍ਟੋ ਵਾ ਯਦਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਅਧ੍ਯਾਪਯਨ੍ਗੁਰੋਃ ਸੂਨੁਂ ਗੁਰੁਵਨ੍ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ
ਬੱਚਾ ਚਾਹੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਾਦਨਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨਾਪਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਨਃ । ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮੇਵ ਚ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਗੁਰੁਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਵਰ੍ਣਾ ਗੁਰੁਯੋषਿਤਃ । ਅਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਭਿਵਾਦਨੈਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਾਤ ਦੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤੇ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਂ ਸ੍ਨਾਪਨਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰੋਤ੍ਸਾਦਨਮੇਵ ਚ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋਣਾ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।